Πάνω στο κεντρικό δρόμο προς Σπάρτη και σε απόσταση 3 χ.μ. από τη Νεάπολη, βρίσκεται το Δημοτικό διαμέρισμα του Κάμπου (Δερματιάνικα).
Το χωριό ιδρύθηκε το 1830 περίπου από κατοίκους του Μεσοχωρίου. Πρώτος κάτοικος κάποιος Παπαδάκης, ο οποίος είχε έρθει από τον Άγιο Δημήτριο Ζάρακος. Έφτιαξε μια καλύβα και εμπορευόταν δέρματα ζώων. Με τον καιρό οι κάτοικοι τον φώναζαν δερμάτη, που του έμεινε σαν επίθετο και το χωριό πήρε την ονομασία Δερματιάνικα. Τα παιδιά του Παναγιώτης, Δημήτριος, Ιωάννης, Κυριάκος και Χριστόφορος Δερμάτης και οι απόγονοί τους, είναι οι συνεχιστές του ονόματος που υπάρχει σήμερα. Το 1912 μετονομάστηκε σε Κάμπο Βοιών, συνηθίζεται όμως και η παλαιά ονομασία του.
Το 1940 το χωριό αριθμούσε 1687 κατοίκους, ενώ το 1951 έφτανε τους 1564 κατοίκους. Στις επόμενες δεκαετίες ο πληθυσμός άρχισε να μειώνεται 908 κάτοικοι (1961), 475 κάτοικοι (1971), 469 κάτοικοι (1981), ενώ υπάρχει αύξηση κατά την απογραφή του 1991 ( 602 κάτοικοι).
Μέχρι το 1935 οι κάτοικοι ασχολούνται με την αλιεία. Αργότερα με την γεωργία και την κτηνοτροφία. Σήμερα οι περισσότεροι ασχολούνται με την γεωργία, ενώ υπάρχουν και πολλοί ναυτικοί.
Το χωριό διαθέτει κοινοτικό κατάστημα, καφενεία, παντοπωλεία, Ιατρείο,Δημοτικό Σχολείο, Νηπιαγωγείο, ελαιοτριβείο, σχολή οδηγών, μάντρα αυτοκινήτων, ενώ στην παραλία του Νεραντζιώνα υπάρχουν ενοικιαζόμενα δωμάτια και ταβέρνες. Θρησκευτικές εορτές γίνονται, του Αγίου Μηνά (Πολιούχος), του Αγίου Δημητρίου, του Αγίου Κωνσταντίνου, του Αγίου Ιωάννη και της Αναλήψεως.
Αρχαίος συνοικισμός κοντά στο χωριό, αλλά και πολλοί τάφοι υστερομυκηναϊκής περιόδου, μαρτυρούν ότι ο τόπος αυτός κατοικείτο από τον 9ο αιώνα π.Χ. Τέσσερις τάφοι σώζονται, οι οποίοι είναι συμμετρικοί και με ακρίβεια λαξευμένοι πάνω σε λοφοειδείς προεξοχές με πωρόλιθο. Οι τρεις είναι ορθογώνιοι, τετράγωνοι και βρίσκονται ο ένας κοντά σε παλιό ναϊδρίο στον Άγιο Ιωάννη, ο άλλος είναι γνωστός με το όνομα ‘σπηλιά του Ρούμπα’ και ο τρίτος βρίσκεται στο Κακοσούλι. Ο τέταρτος είναι κυκλωτερής, μοναδικός στην περιοχή των Βατίκων και βρίσκεται δίπλα στο Δημοτικό Σχολείο (Σπηλίτσα).
Πολλοί άλλοι τάφοι που βρέθηκαν σε διάφορα σημεία, εντός και εκτός χωριού, χρονολογούνται από τον 4 αιώνα π.Χ., μέχρι τους πρώτους Ρωμαϊκούς χρόνους.
Αρκετοί τέτοιοι τάφοι βρέθηκαν στο προαύλιο του Δημοτικού Σχολείου κατά την ανέγερση του το 1962, με οστά ανθρώπων και τμήματα πήλινων αγγείων.
Τριγύρω από το χωριό υπάρχουν τέσσερα μεγάλα λατομεία, στις τοποθεσίες Κακοσούλι, Άγιος Μηνάς, Νικολίτσα και στέρνες. Στην τοποθεσία του Αγίου Μηνά υπάρχει παλαιά εγχάρακτη οδός με πολλές διασταυρώσεις, καθώς και αρχαία φρέατα. Συμπεραίνουμε ότι τα Δερματιάνικα ήταν το οδικό κέντρο της περιοχής, και πως χρησίμευε ως σταθμός αναπαύσεως και ανεφοδιασμού.