ΣΤΗΣ ΓΗΣ ΤΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ

Ο Δημήτρης Φάββας γεννήθηκε το 1940 στον Άγιο Δημήτριο Μονεμβασίας, έζησε όμως το μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής του ως μετανάστης, σε μέρη μακρινά όπως η Βραζιλία και ο Καναδάς. Πρόσφατα, αποφάσισε να προχωρήσει στην έκδοση ενός πολυσέλιδου βιβλίου με στίχους του, που εξιστορούν τις εμπειρίες και τις περιπέτειες του στην ξενιτιά.Το παρακάτω ποίημα είναι από το βιβλίο του "ΣΤΗΣ ΓΗΣ ΤΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ", που αποτελεί προσωπική του έκδοση, ένα αντίτυπο της οποίας απέστειλε στην εφημερίδα μας.Τον ευχαριστούμε και του ευχόμαστε να συνεχίσει δημιουργικά όπου και αν βρίσκεται...

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΗΜΑ

Ένα τραγούδι πέρασε στη σκέψη μου μια μέρα
που το τραγούδησα παλιά σε χρόνια περασμένα
όταν απ' τον Ατλαντικό, λιγάκι παραπέρα
μου ήταν όλα άγνωστα και ολωσδιόλου ξένα

και έλεγε πως ποίημα είναι το κάθε πράγμα
το τραγουδάκι του πουλιού, ένα φιλί χαμένο
αν περιμένεις να δεχτείς του έρωτα το τάμα,
στο πεζοδρόμιο μοναχός, αν είσαι ξεχασμένος...

Και κάθισα και έγραψα ποίημα τη ζωή μου
γιατί έτσι την ένοιωσα κι ακόμα τηνε νοιώθω
ένα ρυάκι που κυλά μέσα 'πο την ψυχή μου
και πίνει και δροσίζεται από αυτό ο πόθος

Έχει μαγεία η ζωή αν δέχεσαι τον πόθο
και τον αφήνεις να γευθεί αυτά που του ανήκουν
κι αν με ιδρώτα ποτιστούν απ' τον δικό σου κόπο
όσα λουλούδια της ψυχής αξίζει για να ζήσουν

Ανθρώπους άλλους γνώρισα στους μακρινούς τους τόπους
και θαρρετά περπάτησα στης γης τα μονοπάτια
και τη ζωή μου ταύτισα με τους δικούς τους τρόπους
κι είδα κομμάτι της ζωής με τα δικά τους μάτια

Αν κέρδισα ή έχασα, δύσκολα, να το κρίνω,
στα σταυροδρόμια της ζωής διάλεξα κάποιους δρόμους
και δεν μπορώ με σιγουριά τίποτα να συγκρίνω
μα χαίρομαι που γνώρισα τόσες γωνιές του κόσμου.

Πότε θεός, πότε θνητός και πότε προδομένος
για τη ζωή μου πάλεψα και πήρα αποφάσεις
και στην πορεία της ζωής, χαμένος, κερδισμένος
γνώρισα λύπη και χαρά σε όλες τους τις φάσεις.

Δημήτρης Φάββας

( Δημοσίευση Εφημερίδας ''ΤΑ ΒΑΤΙΚΑ'' φύλλο 304 - Δεκέμβριος 2011 )