«Κρείττον εις κόρακας ή εις κόλακας εμπεσείν. Οι μεν γαρ νεκρούς οι δε ζώντας εσθίουσιν»

ΑΝΤΙΣΘΕΝΗΣ

(«Είναι καλύτερα να πέσεις σε κοράκια παρά σε κόλακες. Γιατί αυτά τρώνε πτώματα, ενώ οι κόλακες ζωντανούς)

Στις 31-10-11, ο Α΄επιλαχών ΠΑΣΟΚ Νομού Λακωνίας, κ. Μανώλης Αντωνάκος, έστειλε την παρακάτω γραπτή ανακοίνωση στην Ομοσπονδία Βατικιωτών:

«Αυτές τις κρίσιμες ώρες για την πατρίδα μας, αυτές τις ώρες που ο Πρωθυπουργός της χώρας μας δίνει τιτάνια μάχη για την ανάταξή της και την προοπτική διεξόδου από την κρίση, μου προκαλεί κατάπληξη η δήλωση του συμπατριώτη Λάκωνα βουλευτή του ΠΑΣΟΚ, Λ. Γρηγοράκου, με την οποία καλεί τον Γιώργο Παπανδρέου να αποχωρήσει από τη θέση του Πρωθυπουργού και στη θέση του να αναλάβει άγνωστο πρόσωπο χωρίς λαϊκή εντολή και νομιμοποίηση. Αυτές τις δύσκολες ώρες που περνά η χώρα μας και βιώνουν οι πολίτες, πιστεύω ακράδαντα ότι πρέπει να στηριχθεί η προσπάθεια του Γιώργου Παπανδρέου και της κυβέρνησης για να σωθεί οριστικά η χώρα μας, με ανάπτυξη, αλληλεγγύη και κυρίως κοινωνική δικαιοσύνη».

Για να μην παρεξηγηθώ, θα ήθελα εξαρχής να σημειώσω πως δεν έχω κάποια γνωριμία, ούτε πολιτική συνάφεια με τους προαναφερόμενους κυρίους και ότι οι δηλώσεις τους επί της ουσίας μου είναι παντελώς αδιάφορες. Εδώ θέλω να καταθέσω κάποιες σκέψεις και κρίσεις μου γύρω από το θέμα συμπεριφοράς και πολιτικού πολιτισμού που χαρακτηρίζουν εν πολλοίς τον πολιτικό μας κόσμο, με αφορμή την παραπάνω ανακοίνωση.

Ο κ. Αντωνάκος σίγουρα γνώριζε πως ο κ. Παπανδρέου αμφισβητείτο κατά τον έναν ή τον άλλον τρόπο και από άλλους μέσα στο ΠΑΣΟΚ και δεν ήταν η περίπτωση μόνο του κ. Γρηγοράκου. Σήμερα, βέβαια, αμφισβητείται και ως αρχηγός του κόμματος. Μεταξύ άλλων και εκ του λόγου, λοιπόν, αυτού, με πρωταγωνιστή τον ξένο παράγοντα, τα πράγματα, όπως γνωρίζουμε, οδηγήθηκαν τελικά στη δημιουργία του μνημονιακού ιδιοσκευάσματος των Τριών της κυβέρνησης Παπαδήμου, με σκοπό να πτοηθεί το λαϊκό κίνημα από τη σύμπραξη, υποτίθεται, της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτικών δυνάμεων, να προληφθούν οι κοινωνικές αντιδράσεις από τα πρωτοφανή μέτρα και, από την άλλη πλευρά, να δρομολογηθούν και παγιωθούν οι άκρως ταπεινωτικές υποχρεώσεις για τη χώρα μας - οι εμπράγματες εγγυήσεις, όπως θα λέγαμε - που επέβαλαν οι δανειστές μας για την προστασία των κερδών και των κεφαλαίων τους.

Βλέπουμε, λοιπόν, εδώ τις φιλότιμες προσπάθειες του Α' επιλαχόντος, κ. Αντωνάκου, να θέσει επί της πυράς τον Λάκωνα βουλευτή, όπως τον αποκαλεί, κ. Γρηγοράκο και να προσπαθεί να τον εκθέσει στην εκλογική του περιφέρεια για τον απλούστατο λόγο ότι ο δεύτερος έχει άλλη άποψη. Ο ίδιος δε υμνολογεί άκριτα παν τι εκπορεύεται από τον Πρωθυπουργό με απαράμιλλη ευκολία, με πρόφαση την «ανάταξη της πατρίδας», στην πραγματικότητα όμως για να κερδίσει την εύνοια του αρχηγού και να αυξήσει τις καταθέσεις του στην εκλογική τράπεζα. Αντί αυτού του φαινομένου θα έπρεπε να υπάρχει συνεννόηση και συνεργασία, με μοναδικό γνώμονα την προώθηση λύσεων των προβλημάτων της κοινωνίας και να αποφεύγονται τέτοιου είδους απαράδεκτες συμπεριφορές. Η πολιτική κρυπτεία, η πολιτική ενέδρα δηλαδή, με σκοπό την προσβολή και μείωση του πολιτικού αντιζήλου εν προκειμένω, είναι ταπεινή πράξη, που αγγίζει τα όρια της «ανθρωποφαγίας» και της πολιτικής απρέπειας.

Τέτοιου είδους φαινόμενα, που δηλητηριάζουν την πολιτική μας θα πρέπει να εκλείψουν, γιατί απολύτως σε τίποτα δεν ωφελούν, αντίθετα επιβεβαιώνουν πολλούς οι οποίοι ισχυρίζονται πως για να ευδοκιμήσουν οι πολιτικοί δεν πρέπει να έχουν ικανότητες και προτερήματα, αλλά σοβαρά ελαττώματα.

Ας παρακάμψουμε τώρα τις δημοσκοπήσεις της συγκεκριμένης εκείνης περιόδου που έδιναν στο ΠΑΣΟΚ ποσοστά πενίας, στοιχείο βέβαια που ουσιαστικά αίρει τη λαϊκή εντολή και νομιμοποίηση. Για ποια «λαϊκή εντολή και νομιμοποίηση» κάνει λόγο ο συγκεκριμένος πολιτευτής; Τη λαϊκή εντολή και νομιμοποίηση που δίνει ο ισχύων εκλογικός νόμος στο πρώτο κόμμα, καθιερώνοντας την «ψήφο των δύο ταχυτήτων», προσβάλλοντας έτσι βάναυσα την ανθρώπινη ισοτιμία και αξιοπρέπεια; Για ποιαν ανάπτυξη αλληλεγγύης και, κυρίως, κοινωνικής δικαιοσύνης μιλάει, τη στιγμή που η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας πλήττεται απάνθρωπα από τα πρωτοφανή και αδιέξοδα μέτρα, κατά την άποψη πλέον ΚΑΙ των ειδημόνων; Για ποια «τιτάνια μάχη» για την ανάταξη της χώρας μας λέει, όταν ο τότε Πρωθυπουργός δεν διαπραγματευόταν σχεδόν καθόλου, αλλά ως εντολοδόχος παρελάμβανε τις προσβλητικές για τον λαό του αποφάσεις των Βρυξελλών;

Επειδή στο άμεσο μέλλον έχει προγραμματιστεί να γίνουν βουλευτικές εκλογές, αν βέβαια το επιτρέψει ο Διοικητής του «θέματος» της Ελλάδας, κ. Χορστ Ράιχενμπαχ, καλό θα ήταν οι ψηφοφόροι να πληροφορηθούν τις θέσεις των υποψηφίων για τα εξής:

α) για τη σκληρή, απάνθρωπη και αδιέξοδη πολιτική λιτότητας εις βάρος της συντριπτικής πλειοψηφίας της ελληνικής κοινωνίας (και μην μας πουν εδώ πάλι πως αυτή η πολιτική ήταν «μονόδρομος»)

β) για τον διασυρμό της χώρας από τον τέως Πρωθυπουργό, που δήλωνε στους ξένους ότι κυβερνά «χώρα διεφθαρμένων»

γ) για την ταπείνωση της χώρας, της κατ’ εξοχήν χώρας του Πολιτισμού, ιδιαίτερα από εκπροσώπους λαών οι οποίοι μάλιστα κατά καιρούς ταλαιπώρησαν την ανθρωπότητα

δ) για τα όσα προσβλητικά εξαπολύει κάθε τόσο κατά της κοινωνίας ο ακαλαίσθητος καθ’ όλα Αντιπρόεδρος της πρώην και της τωρινής κυβέρνησης

ε) για τα «τεμπέληδες» και «αντιπαραγωγικοί» και τα λοιπά, που εκτοξεύονται συνεχώς κατά των εργαζομένων από πολλά και ποικίλα στόματα

στ) για τα όσα σημάδεψαν την επώαση και εκκόλαψη της κυβέρνησης Παπαδήμου, η οποία δεν είναι καθόλου μεταβατική και τυπική, αλλά άκρως ουσιαστική στην υπηρεσία των εντελλομένων από τους δανειστές μας και έχει ήδη αναλάβει με ζήλο το έργο του δεσμείν για δεκαετίες τη χώρα μας.

Θα ήταν επίσης χρήσιμο να μάθουμε την άποψη των πολιτευτών του νομού μας για τα Αιολικά Πάρκα, τα φωτοβολταϊκά και την αγκυροβολία των πλοίων στον όρμο των Βοιών.

Κλείνοντας, θα έλεγα πως ο σκοπός της εν λόγω ανακοίνωσης του κ. Αντωνάκου, είναι προφανής. Είχε δύο στόχους («μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια», που λέει κι ο λαός): αφ’ ενός να βλάψει τη δημοτικότητα του πολιτικού του αντιζήλου και αφ’ ετέρου να κολακεύσει, άκομψα βέβαια, τον τότε Πρωθυπουργό για να «ανέβουν οι μετοχές του». Και μη μας πει βέβαια πως το έκανε για τη σωτηρία της πατρίδος…

Τι κρίμα, όμως! Σ’ αυτούς τους περίεργους, δυσανάγνωστους, σκληρούς και ρευστούς μνημονιακούς χρόνους, ούτε αυτές, τελικά, οι "τέχνες" μπορούν με σιγουριά να αποφέρουν κάποιο όφελος.

Γιάννης Π. Λιβανός - Κοσμόγιαννης

( Δημοσίευση Εφημερίδας ''ΤΑ ΒΑΤΙΚΑ'' φύλλο 304 - Δεκέμβριος 2011 )