ΑΝΑΓΚΑΙΑ Η ΑΝΑΔΕΙΞΗ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ

Την Κυριακή, μετά τα Θεοφάνεια, 8 Ιανουαρίου, ένα γκρουπ 35 ατόμων από τον Όμιλο Φίλων Βουνού και Θάλασσας (από την Αθήνα) θέλησε να επισκεφτεί τα απολιθωμένα δέντρα που βρίσκονται στις Πιλάλες, ανάμεσα Νεάπολη και Κάμπου. Την προηγούμενη μέρα είχαν επισκεφτεί το απολιθωμένο δάσος στην Αγία Μαρίνα καθώς και το Μοναστήρι της Αγίας Ειρήνης.

Για τα συγκεκριμένα απολιθώματα, δυστυχώς πληροφορίες δεν υπάρχουν πουθενά, ούτε ακόμα και στο διαδίκτυο. Ο περισσότερος κόσμος λοιπόν, ακόμα και Βατικιώτες, δεν ξέρουν για αυτά. Ο καθηγητής κ Βελιτζέλος είχε αρχίσει έρευνες οι οποίες δυστυχώς σταμάτησαν λόγω έλλειψης χρηματοδότησης. Και είναι κρίμα, γιατί αν είχαν συνεχιστεί, τα απολιθώματα δεν θα βρίσκονταν σε αυτή την κατάσταση σήμερα.

Όταν μαθαίνεις πως πρόκειται για απολιθωμένους κορμούς, από τους μεγαλύτερους σε διάμετρο στον κόσμο, σίγουρα σου κινείται η περιέργεια να τους δεις από κοντά. Ακόμα πιο περίεργο, δεν πρόκειται για φοίνικες, αλλά για δρύες, γεγονός ιδιαίτερα σπάνιο. Το γκρουπ από τον παραπάνω όμιλο, λοιπόν, ενημερώθηκε από μια συντοπίτισσα και αμέσως θέλησε να τα επισκεφτεί. Δυστυχώς, όταν οι άνθρωποι έφτασαν και μάλιστα ποδαράτοι, γιατί το λεωφορείο δεν ανέβαινε μέχρι το σημείο των απολιθωμάτων, δοκίμασαν μια δυσάρεστη έκπληξη. Ήταν όλα περιφραγμένα. Δεν ήξεραν από πού να μπουν, ή να περάσουν για να τα δουν. Η μόνη σκέψη που σου έρχεται τέτοιες στιγμές είναι να κόψεις το σύρμα από αγανάκτηση. Έτσι και έγινε. Οι ίδιοι δεν μπορούσαν να πιστέψουν αυτό που έβλεπαν. Ένα τόσο εντυπωσιακό μνημείο, που θα έπρεπε να προστατευτεί και να διατηρηθεί σαν φυσικό μνημείο, σύμφωνα με το νόμο για τα μνημεία της φύσης, και να αναδειχτεί, είναι τελείως παρατημένο, ανάμεσα σε δυο κτήματα και περιφραγμένο, ώστε να μην μπορείς να μπεις.

Αλλά το χειρότερο δεν είναι αυτό. Σε πολλούς από τους κορμούς και μάλιστα στους μεγάλους, έχουν φυτρώσει από πάνω διάφορα δέντρα όπως χαρουπιές ή σκίνοι, τα οποία με τις ρίζες τους δημιουργούν ρωγμές στα απολιθώματα και αν συνεχιστεί αυτό μπορεί να διασπαστούν ολόκληρα κομμάτια. Οι επισκέπτες μας από την Αθήνα, δεν μπορούσαν να πιστέψουν στα μάτια τους. «Έχετε τέτοιο θησαυρό και τον αφήνετε έτσι να μαραζώνει και να καταστρέφεται;», μας έλεγαν. Και είχαν δίκιο, πρόκειται για ένα θησαυρό, που δεν ανήκει σε εμάς, τους Βατικιώτες, ούτε στο Κράτος, αλλά στον ίδιο τον πλανήτη, στη μάνα γη, και καθήκον μας είναι να τον διατηρήσουμε και να τον προστατέψουμε όσο μπορούμε.

Το ερώτημα είναι λοιπόν, τι θα έπρεπε να γίνει από δω και πέρα. Καταρχάς, θα έπρεπε να αρχίσουν άμεσα οι διαδικασίες για να κηρυχθούν τα απολιθώματα Διατηρητέο Μνημείο της Φύσης. Πρόκειται για μια κατηγορία προστατευόμενων φυσικών περιοχών μεγάλης οικολογικής, αισθητικής ή ιστορικής Αξίας. Στην Ελλάδα υπάρχουν 51 τέτοια μνημεία, στα οποία ανήκει και το απολιθωμένο δάσος της Λέσβου. Είναι άξιον απορίας, πως δεν έχει ενταχθεί και το απολιθωμένο δάσος της Αγίας Μαρίνας στη συγκεκριμένη κατηγορία ενώ πληροί όλες τις προϋποθέσεις. Τα περισσότερα από τα παραπάνω μνημεία είναι μεμονωμένα αιωνόβια δέντρα ή συστάδες. Απ’ ότι πιστεύω, τα συγκεκριμένα απολιθώματα πληρούν και αυτά πλήρως τις προϋποθέσεις για να ανακυρηχθούν Διατηρητέο Μνημείο της Φύσης.

Ποια είναι λοιπόν, τα οφέλη σε περίπτωση που επιτευχθεί κάτι τέτοιο. Το πιο σημαντικό είναι πως στα σημεία αυτά, όπου έχουν κηρυχθεί ως Διατηρητέα Μνημεία της Φύσης ισχύουν οι ίδιοι κανόνες που ισχύουν για τους πυρήνες των Εθνικών Δρυμών. Στους πυρήνες των Εθνικών Δρυμών ισχύει ένα αυστηρό καθεστώς προστασίας, όπου απαγορεύονται βιομηχανικές δραστηριότητες, κατασκευή κτισμάτων, η γεωργική εκμετάλλευση και η βοσκή κ.α. Έτσι, θα υπάρχει το νομικό πλαίσιο που θα ασφαλίζει στα σίγουρα τη διατήρηση και την προστασία των απολιθωμάτων. Το άλλο μεγάλο όφελος είναι πως η περιοχή θα αναδειχθεί σημαντικά και ο τόπος θα προσθέσει άλλο ένα δυνατό όπλο για τον τουρισμό του.

Είναι πιστεύω προς το συμφέρον του τόπου να ακολουθήσει το μονοπάτι του ήπιου τουρισμού. Σε έναν κόσμο, όπου ολοένα εκβιομηχανίζεται, οι περιοχές που θα ξεχωρίσουν στο μέλλον, είναι αυτές που θα διατηρήσουν περισσότερα τα φυσικά, ιστορικά και πολιτιστικά τους χαρακτηριστικά. Άρα λοιπόν, προς αυτή την κατεύθυνση, πρέπει να διαφυλάξουμε σαν κόρη οφθαλμού τα φυσικά, ιστορικά και πολιτιστικά μας μνημεία και όχι να τα αφήνουμε να καταστρέφονται και να μαραζώνουν, αλλά να τα προστατεύουμε και να τα αναδεικνύουμε , τα φυσικά , ιστορικά και πολιτισμικά μας μνημεία και όχι να τα αφήνουμε να καταστρέφονται και να μαραζώνουν.

( Δημοσίευση Εφημερίδας ''ΤΑ ΒΑΤΙΚΑ'' φύλλο 305 - Ιανουάριος 2012 )