Του Σαράντου Αργυράκη

”και επί ταις όχθαις του ποταμού Βαβυλώνος εκαθήσαμε και εκλαύσαμε. Και μας είπαν: τραγουδήσατέ μας, τραγουδήσατέ μας από τα τραγούδια της πατρίδος σας. Πώς να τραγουδήσω για την κατάντια σου μικρή μου πατρίδα, πώς να τραγουδήσω για την ταπείνωσή σου πατρίδα μου”.

Τις ημέρες της ταπείνωσης, της πίκρας και της οργής που ένα ασήκωτο βάρος συντρίβει τα σωθικά μας και καμιά ελπίδα φωτός δεν αχνοφέγγει για μας και τα παιδιά μας, αναρωτιόμαστε τι ήταν αυτό που τόσο γρήγορα μας στέρησε το χαμόγελο και την ελπίδα και κατέστησε την φιλτάτη πατρίδα μας προτεκτοράτο των διεθνών συμφερόντων.

Αν ανατρέξουμε στις αρχές της δεκαετίας του ‘60 με έκπληξη θα διαπιστώσουμε ότι η πατρίς μας παρ’ όλο που είχε βγει από έναν δεκαετή απελευθερωτικό και εμφύλιο πόλεμο, συμπεριλαμβανόταν στις χώρες με τα υγιέστερα οικονομικά στοιχεία έχουσα χαμηλό πληθωρισμό, υψηλούς δείκτες οικονομικής ανάπτυξης και μηδενικά ελλείμματα. Ήταν ακατανόητο για τους κυβερνώντες την εποχή εκείνη να μοιράζουν χρήματα που δεν είχαν.

Δυστυχώς την δεκαετία του ‘80 η κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου με την λαϊκίζουσα συμπεριφορά κατάρτιζε ελλειμματικούς προϋπολογισμούς τους οποίους ισοσκέλιζε με ξένο δανεισμό. Όλες οι επόμενες κυβερνήσεις ακολούθησαν την ίδια τακτική με αποτέλεσμα να υποθηκεύσουν το μέλλον των επόμενων γενεών. Όταν ανέλαβε την διακυβέρνηση το δημόσιο χρέος ανήρχετο στο 30% του ΑΕΠ (Ακαθαρίστου Εγχωρίου Προϊόντος) και το παρέδωσε στα 90 δισ. € (105%). Στη συνέχεια το παρέδωσε στα 170 (110%) ο Σημίτης, στα 265 (110%) ο Καραμανλής και σήμερα ο Παπανδρέου στα 320 (130%), το δε 2012 στα 350 (150%) παρά τις τρομακτικές θυσίες του Ελληνικού λαού. Η κάθε κυβέρνηση έβρισκε το χρέος τής προηγούμενης και πρόσθετε το δικό της γιατί οι προϋπολογισμοί ήταν ελλειμματικοί και μεγάλο μέρος των εθνικών πόρων διατίθεντο δια την κάλυψη των τόκων και των χρεολυσίων των δανεισμών που είχαν γίνει. Δεν βρέθηκε ένας πολιτικός με ήθος και με πραγματική αγάπη για την πατρίδα να σπάσει την αλυσίδα της κα τα στροφής; Δυστυχώς, δεν βρέθηκε για τους εξής λόγους.

-Γιατί ο Ανδρέας κομματικοποίησε το κράτος διορίζοντας κατά μάζας στο Δημόσιο και στους δημόσιους οργανισμούς, κρατικοποίησε πλήθος ζημιογόνων ιδιωτικών επιχειρήσεων και διαχώρισε την Ελληνική κοινωνία σε πράσινη και γαλάζια. Οι επόμενες κυβερνήσεις αναλογιζόμενες το πολιτικό κόστος και την περιθωριοποίησή τους ακολούθησαν παρόμοια πολιτική και δεν λάμβαναν θεσμικά μέτρα δυσάρεστα βραχυπρόθεσμα, αλλά, σωτήρια μακροπρόθεσμα.

- Γιατί η Αντιπολίτευση πότε δεν έπαιξε τον θεσμικό της ρόλο, αλλά επεδίωκε με κάθε τρόπο να φθείρει την κυβέρνηση. Όταν μάλιστα η αντιπολίτευση συνέπλεε πολιτικά με τα συνδικάτα, τότε το μείγμα γινόταν εκρηκτικό.

- Γιατί οι ομάδες εξουσίας που χαλιναγωγούσαν τον κόσμο και κυρίως τα εργατικά συνδικάτα αντιδρούσαν λυσσαλέα στα όποια θεσμικά μέτρα κρίνονταν αναγκαία. Οι περισσότεροι συνδικαλιστές απέβλεπαν στην προσωπική τους προβολή και λιγότερο στο συμφέρον αυτών που εκπροσωπούσαν γι’ αυτό όλοι οι πρόεδροι της ΓΣΕΕ έγιναν μελλοντικοί βουλευτές και πολλοί υπουργοί.

- Γιατί τα μέσα μαζικής ενημέρωσης εντεταγμένα σε οικονομικά συμφέροντα απέβλεπαν στο δικό τους στενό συμφέρον και όχι στο δημόσιο. Δεν υποστήριζαν τα μέτρα που ωφελούσαν τον τόπον, αλλά, στοιχισμένα με κακούς δημοσιογράφους παραπλανούσαν και χειραγωγούσαν τον λαό.

Και τώρα που το έδαφος σείεται κάτω από τα πόδια μας, που οικονομικές και κοινωνικές κατακτήσεις αιώνων γίνονται φτερά στον άνεμο από τους ανθρώπους που υποσχέθηκαν να μας λυτρώσουν, από τους άλλους που τόλμησαν να πουν ότι θα παγώσουν τους μισθούς και τα ημερομίσθια, τώρα που είμαστε οικονομικά και κοινωνικά υπόδουλοι στα κελεύσματα της πλανεύτρας παγκοσμιοποίησης έρχονται στο νου μας τα λόγια του Μακρυγιάννη και του γέρου του Μοριά. Και μέσα στην μεγάλη απογοήτευση και στην πικρία ας ονειρευόμαστε διότι όπως λέγει ο ποιητής “το γαρ το πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη”.

Το δεύτερο, επί σης, γεγονός που προξένησε εξίσου μεγάλη θλίψη είναι το γεγονός ότι κάθε εξουσία χωρίς να ρωτήσει τους ενδιαφερομένους, καταργεί και εξαλείφει από τις δέλτους της ιστορίας σύμβολα που χαρακτηρίζουν κοινωνίες ακόμη και λαούς. Η ιστορική λέξη “Βοιαί” που αποτελεί την ταυτότητα της περιοχής δεν θα ξανακουσθεί αφού καταργήθηκε ο ομώνυμος Δήμος. Ακόμη και οι ταχυδρομικές διευθύνσεις που κατέληγαν σε ..Βοιών Λακωνίας, είναι άγνωστο εάν εμπεριέχουν στο εξής καμία από αυτές τις λέξεις. Πως όμως φθάσαμε σε αυτή την τραγική κατάληξη;

Ο Δήμος με δελτίο Τύπου καταγγέλλει, ότι γενεσιουργός αιτία αυτής της τραγικής κατάληξης είναι η μεθόδευση του κυβερνητικού βουλευτή και η αδιαφορία των τοπικών οργανώσεων του κυβερνώντος κόμματος που μπορούσαν να επηρεάσουν τις εξελίξεις. Όμως και έτσι να είναι γιατί ο Δήμος δεν ξεσήκωσε την τοπική κοινωνία που με τις κινητοποιήσεις της θα ανέτρεπε όλες τις μεθοδεύσεις; Είχε ο Δήμαρχος και το Δημοτικό Συμβούλιο τα εχέγγυα και την αποδοχή της τοπικής κοινωνίας ώστε να την οδηγήσει στους μεγάλους αγώνες που απαιτούνταν;

Δυστυχώς, ο Δήμαρχος δεν συγκέντρωνε τις αρετές ενός μεγάλου ηγέτη που είχε ανάγκη ο τόπος την στιγμή της κρίσης. Άνθρωπος κρυψίνους, μικροπρεπής και αλαζονικός είχε απολέσει όλα τα ερείσματα που θα σήκωναν το βάρος την κρίσιμη στιγμή. Οι συμμαχίες που απαιτούνταν με τους όμορους δήμους και οι υπηρεσιακές και προσωπικές σχέσεις με τις υπερκείμενες εξουσίες (Περιφέρεια, Νομαρχία) ήταν ανύπαρκτες. Το χωριό μου η Καστανέα απώλεσε μεγάλες πιστώσεις για έργα υποδομής διότι ο Δήμος και η ΤΥΔΚ αντιμαχόμενοι την Νομαρχία δεν μεταβίβαζαν την αρμοδιότητα κατάρτισης της τεχνικής μελέτης στην Νομαρχία. Ζητούσαν να εκχωρηθεί η πίστωση στην ΤΥΔΚ, για ευνόητους λόγους.

Το τοπικό διαμέρισμα της Καστανέας ζημιώθηκε ιδιαίτερα από την μικροπρέπεια του Δημάρχου. Κόντρα στους νόμους και στις ηθικές αρχές προσπάθησε πρώτα να αποσπάσει το σπήλαιο από τους φυσικούς διαχειριστές του, δηλαδή, την τοπική κοινωνία και ύστερα να το απαξιώσει λέγοντας ότι τάχα δεν είναι βιώσιμο.

Αναλογική ευθύνη στην κακή πορεία αυτού του θέματος έχει και το Δημοτικό Συμβούλιο, διότι στη συνεδρίαση που προκλήθηκε από ομάδα πολιτών γι’ αυτό το θέμα, δεν συνηγόρησε στην ορθή αντιμετώπισή του, αλλά υπέκυψε στην παραπλανητική τακτική του Δημάρχου για παραπέρα διερεύνηση. Και τώρα ύστερα από δύο ολόκληρα χρόνια που οι αυτοδιοικητικές δομές έχουν πλήρως ανατραπεί, και που ο Λεβιάθαν του νέου Δήμου θα καταβροχθίζει τις τοπικές κοινωνίες, δεν έχει διευθετηθεί το θέμα της Εταιρείας. Την υστάτη ώρα δίνεται μια τελευταία ευκαιρία στο Δημοτικό Συμβούλιο να προχωρήσει στην δημιουργία της νέας Εταιρείας σύμφωνα με το καταστατικό της ΔΕΤΑΚ, ώστε να παραμείνει στην περιοχή και να κόψει την πιθανή όρεξη των νέων αρχόντων που θα εκλεγούν, να περπατήσουν στα αχνάρια του παρόντος Δημάρχου και να μεταφέρουν την Εταιρεία στους Μολάους ή όπου τους καπνίσει.

( Δημοσίευση Εφημερίδας ''ΤΑ ΒΑΤΙΚΑ'' φύλλο 287 - Ιούλιος 2010 )