“Από δήμος, δημοτικό διαμέρισμα”, το τσιτάτο που κυκλοφορεί στα Βάτικα. Δυσάρεστη εξέλιξη ή αναμενόμενη κατάληξη;

Αρκετά χρόνια ήταν γνωστή η πρόθεση της κεντρικής εξουσίας για εναρμόνιση στα ευρωπαϊκά αντίστοιχα δρώμενα και τις κοινοτικές επιταγές. Και αν ο διευρυμένος Καποδίστριας θα ήταν μία λογική επιλογή, οι ιδιαιτερότητες της ελληνικής επαρχίας καθιστούν τον Καλλικράτη τουλάχιστον ασφυκτικό και συνάμα χαοτικό.

Λένε ότι “κάστρο που αρχίζει διαπραγματεύσεις παραδόθηκε”. Στη δικιά μας περίπτωση ούτε αυτό έγινε. Για να δώσεις σε ένα θεσμό (δηλαδή στο Δήμο Βοιών), τη θέση που του αξίζει πρέπει και πάνω απ’ όλα να τον αναδείξεις. Και αυτό βέβαια απαιτεί χρόνια προσπάθεια.

Από τη δεκαετία του ‘80 ακόμα η αναπτυξιακή δυνατότητα της περιοχής μας (σχεδόν αποκλειστικά με ιδιωτική πρωτοβουλία) σε συνδυασμό με τις εξ αντικειμένου φυσικές δυνατότητές της, την έκαναν να υπερτερεί και να κάνει τη διαφορά στη νοτιοανατολική Λακωνία. Ποια ήταν η ώθηση της δημοτικής αρχής σε βάθος χρόνου;

· Απορρόφηση κονδυλίων από ευρωπαϊκά, μεσογειακά και εξειδικευμένα δημοτικά και επαγγελματικά, προγράμματα ελάχιστα. (Τη γνώση και τη διαδικασία στην πρόσβαση μπορεί να μην την έχεις, την έχουν όμως ειδικευμένοι σύμβουλοι και γραφεία)

· Βάλτωσε το απολιθωμένο δάσος. (1.000.000 επισκέπτες τα τελευταία δέκα χρόνια στο Σίγρι της Μυτιλήνης: “Ελευθεροτυπία 19-07-2010)

· Προβληματική η μεταφορά και προσέγγιση στο Σπήλαιο Καστανιάς (δεν μπορεί να είσαι σε ρήξη με τους ανθρώπους που “έφτιαξαν” κυριολεκτικά μόνοι το Σπήλαιο.)

· Ο βιολογικός καρκινοβατεί τόσα χρόνια. (Είναι δυνατόν το Γεράκι να έχει και εμείς όχι;)

· Λάδι και κρεμμύδι δεν έχουν Π.Ο.Π.

· Μόνο πρωτοβουλίες συγκεκριμένων ατόμων και ομάδων αναδεικνύουν την ταυτότητα και τα χαρακτηριστικά του δήμου (Φάρος Κάβο Μαλιά, Παντάνασσα, Κάστρο Αγ. Παρασκευής...), προστατεύουν τη φυσική μας κληρονομιά (Τουλίπα Γουλιμή), δίνουν χώρο στη νεολαία (ΝΟΒ). Τα άτομα του πολιτιστικού την τελευταία πενταετία έκαναν τόσα πράγματα που αν δεν έτυχαν ευρείας αναγνώρισης και συμμετοχής είναι ένα άλλο ολόκληρο θέμα.

*Ψαγμένοι οδηγοί γράφουν χαρακτηριστικά: “Περνώντας από την τσιμεντούπολη Νεάπολη, φτάνεις στον Προφήτη Ηλία και τα Βελανίδια.” Άλλη αναφορά καμία. Δε βλέπεις ή φοβάσαι το περίφημο “πολιτικό κόστος” για να αναμορφώσεις την παραλία, να σχηματοποιήσεις την κεντρική πλατεία, το δημαρχικό “μέγαρο”. ( Δε βλέπεις ο γείτονας τί φτιάχνει;). Είναι ουτοπικό να ζητάς τη μεταφορά του εμπορικού λιμανιού έξω από την πόλη, με την παράλληλη μετατροπή - αναμόρφωση του υπάρχοντος σε μαρίνα και ήπιας δραστηριότητας που θα αναβαθμίσει την πόλη;

· Αν στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα, στο μέγα πρόβλημα της αμιγούς κατοικίας δεν υπάρχει λύση; Επίσης στο μεγάλο περιφερειακό και στον τομέα “Δ”;

· Ακόμα και όταν χρειάστηκαν τα αμυντικά μας αντανακλαστικά σηκώσαμε τα χέρια ψηλά: ΝΑΙ στις ανεμογεννήτριες (250 τουλάχιστον τον αριθμό), ΝΑΙ στα καράβια (ειδικά για το θέμα αυτό ας βρεθεί ένα (1) θετικό επιχείρημα), ΝΑΙ στους πυλώνες μεταφοράς υψηλής τάσης (οι ενεργειακές ανάγκες της περιοχής λένε ότι αυτοί θα “μεταφέρουν παραγόμενη εδώ ” και όχι θα φέρνουν ενέργεια – οπότε και το εργοστάσιο στα Ασπρούδια είναι σε αναμονή). Ξεχνάμε ίσως ότι η βιομηχανική ζώνη ενός μεγάλου δήμου είναι πάντα στην άκρη και ποτέ στο κέντρο της πόλης (με την ευρύτερη έννοια). Με τούτα και εκείνα, αντί στο κέντρο και το συντονισμό του τριγώνου, είμαστε νότια της Μονεμβασιάς, απέναντι από τα Κύθηρα και δίπλα στην Ελαφόνησο.

· Όταν βλέπεις τον κίνδυνο, οι μόνοι που θα σε στηρίξουν είναι οι δημότες σου: τους εμπιστεύεσαι και δίνεις λόγο από νωρίς και ειδικά σε αυτούς που πάντα βάζουν πλάτη. (ΝΑΙ οι ρομαντικοί και οι γραφικοί γράφουν το μέλλον), κάνεις γέφυρες και συμμαχίες, δίνεις τον τίτλο και την ιστορική έδρα στη Μονεμβάσια με το αδιαμφισβήτητο ιστορικό βάρος, κρατάς τις διοικητικές αρχές, πείθεις τους Λαφονησιώτες ότι ιστορικά, κοινωνικά και οικονομικά (στα δύσκολα χρόνια) είναι Βατικιώτες, πείθεις την κεντρική εξουσία ότι στο πνεύμα της διαφάνειας, η Ελαφόνησος των 600 μόνιμων κατοίκων με πέντε λεπτά απόσταση σε ξηρά Ελαφονήσου πάλι, είναι συμφέρον για την πολιτεία να μην είναι «κλειστή κοινωνία».

Και τέλος ψυχρά, τεχνοκρατικά αποδεικνύεις με επίσημα στατιστικά στοιχεία (τεχνικό και οικονομικό επιμελητήριο και αλλού) ποια η πορεία της βατικιώτικης περιοχής στη νοτιοανατολική Λακωνία την τελευταία εικοσαετία. Είναι βέβαιο ότι η «αδράνεια των Μολάων» θα παρασύρει και εμάς σε στασιμότητα...

Τι πρέπει να γίνει; Μια ομάδα στο μεγάλο δήμο με δημιουργικότητα, ζωντάνια και τόλμη. Μια δημοτική αρχή που να επιλέγει συνεργάτες με βάση τη δουλειά που πρέπει να γίνει σε συγκεκριμένους τομείς, ανοιχτή στην επικοινωνία με τους πολίτες, μακριά από κομματικές και οικογενειοκρατικές ισορροπίες. Μια δημοτική αρχή που να μην επαίρεται για τα ελάχιστα, διατυμπανίζει τα αυτονόητα, καυχιέται για τα προφανή.

( Δημοσίευση Εφημερίδας ''ΤΑ ΒΑΤΙΚΑ'' φύλλο 287 - Ιούλιος 2010 )