ΠΕΘΑΝΕ ΚΑΙ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΛΠΙΔΑ!

Του Γιάννη Ψαρράκη ( Βιογραφικό & Γνωρίζοντας τη φύση των Βατίκων )  

28 Μάη 2010, τελευταία πράξη του δράματος και κλείσιμο της αυλαίας. Ο ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ είναι πλέον νόμος του κράτους και ο Δήμος Βοιών ουσιαστικά παρελθόν.

Όλο αυτό τα διάστημα μέχρι την ψήφιση του ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ από τη Βουλή, και στην προσπάθεια που γινόταν για να αναστραφεί το διαφαινόμενο, δεν επιτρεπόταν κα μία κρίση, καμία διαφωνία, καμία γκρίνια, για να μην υπονομευτεί η ενότητα της τοπικής κοινωνίας, μήπως και υπάρξει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Για το λόγο αυτό η τοπική κοινωνία, παρά τις όποιες επιφυλάξεις ή ενστάσεις και να είχε σε χειρισμούς, περιέβαλε με εμπιστοσύνη ή έστω και με ανοχή τις δράσεις που ανέλαβε η δημοτική αρχή.

Όμως τα πάντα κρίνονται εκ του αποτελέσματος, και το αποτέλεσμα δυστυχώς ήταν ολέθριο για τον τόπο. Χάθηκε ο δεύτερος και μετά τρίτος Δήμος του Νομού, με τα ατού και τα πλεονεκτήματα που θα ήταν κουραστική επανάληψη να αναφέρω. Και αυτό δεν ήλθε ουρανοκατέβατο. Υπήρξαν αίτια, ευθύνες και παραλείψεις, που το έφεραν σαν αποτέλεσμα.

Και δυστυχώς τώρα που χάθηκαν όλα, είμαστε υποχρεωμένοι να τα εντοπίσουμε και η τοπική κοινωνία να καταλογίσει τις ευθύνες εκεί που αναλογούν και όσο αναλογούν. Βεβαίως να τονίσουμε πως ο ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ είναι μία ιστορία που εξελίσσεται και ζυμώνεται από το 2007, και δεν είναι μία υπόθεση που προέκυψε ξαφνικά.

Τώρα πλέον ακούμε πολλές αιτιολογίες για την κατάσταση αυτή, αν και έχω την εντύπωση ότι πολλοί προσπαθούν να αποσείσουν τις ευθύνες από πάνω τους. Μέσα στη γύμνια του πολιτικού λόγου και της έλλειψης των επιχειρημάτων, ακούσαμε ακόμη και επίσημα μέσα στο Δημοτικό Συμβούλιο πώς για όλα φταίει το Λαφονήσι

Φταίει το Λαφονήσι που χάθηκε ο Δήμος Βοιών; Η προσωπική μου άποψη είναι πως το Λαφονήσι κακώς ήδη από τον Καποδίστρια είχε μείνει Κοινότητα, με αποτέλεσμα να έχουμε σε μία σπιθαμή τόπο δύο διαφορετικά κέντρα αποφάσεων, δύο στρατηγικές, δύο σχεδιασμούς, που μερικές φορές μπορεί να έρχονταν και σε σύγκρουση.

Αυτό όμως είναι η προσωπική μου άποψη που μπορεί να είναι σωστή, μπορεί και λάθος. Αυτό όμως δεν με εμποδίζει να σέβομαι το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης και εφόσον το Λαφονήσι έκρινε ότι τα συμφέροντα του εξυπηρετούνται καλύτερα ως Κοινότητα ή ως αυτόνομος Δήμος είναι απόλυτα σεβαστό. Και αξίζουν συγχαρητήρια που το έβαλαν στόχο, το πάλεψαν και το πέτυχαν. Το πρόβλημα δεν είναι το τι πέτυχε το Λαφονήσι, αλλά το τι δεν πετύχαμε εμείς.

Ακούσαμε και άλλα αστήρικτα, πώς φταίνε οι κακοί γείτονές μας, που μας ζηλεύουν και μας βλέπουν ανταγωνιστικά, πως φταίει η κακή κυβέρνηση που μπορούσε αλλά δεν κράτησε το Δήμο Βοιών Όμως έχω την εντύπωση ότι για τα πραγματικά αίτια θα πρέπει να ψάξουμε πολύ πιο κοντά μας. Και προσωπικά πιστεύω ότι όλοι οι παράμετροι του ζητήματος ξεκινούσαν από ένα και μόνο βασικό αίτιο. Και αυτό εν τέλει πλήρωσε ο τόπος.

Την αλαζονική συμπεριφορά και την υπεροψία μίας δημοτικής αρχής, που εκφραζόταν πρωτίστως από το Δήμαρχο και τους δελφίνους του, και που είχε την ανοχή και την υποστήριξη και της υπόλοιπης πλειοψηφίας της δημοτικής αρχής. Μίας αλαζονείας και μίας υπεροψίας που θεωρούσε πως μόνο αυτοί τα ήξεραν όλα και μόνο αυτοί ήταν πάνω από όλα και από όλους. Μία μισαλλόδοξη νοοτροπία που θεωρούσε και περνούσε «απέναντι» όποιον απλώς είχε διαφορετική άποψη από τη δική τους.

Πολλές φορές ακούσαμε στα Δημοτικά Συμβούλια τον Δήμαρχο να απομονώνει την κοινωνία από σημαντικά ζητήματα και κάθε φορά να δηλώνει: «Εμείς είμαστε το θεσμοθετημένο από το νόμο όργανο, εμάς εξέλεξε ο κόσμος και δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν άλλον να διαχειριστεί το θέμα και θα κριθούμε για αυτό στο τέλος της τετραετίας». Με αυτή τη λογική και νοοτροπία διαχειρίστηκαν επικίνδυνα κρίσιμα ζητήματα για τον τόπο, δυστυχώς με τα αποτελέσματα που διαπιστώσαμε.

Ήταν λογικό και επόμενο αυτές οι νοοτροπίες και αυτές οι συμπεριφορές να δημιουργήσουν αντιπαλότητες και ρήξεις. Ρήξεις και αντιπαλότητες που δυστυχώς τις πλήρωνε ο τόπος. Ρήξεις με το Νομάρχη, ρήξη με το Νομαρχιακό Σύμβουλο, ρήξη με το Βουλευτή, ρήξη με τους γείτονες, ρήξη με την ίδια την τοπική κοινωνία με ένα σωρό δικαστήρια με τους δημότες.

Έτσι ο Δήμος απομονώθηκε και στην κρίσιμη ώρα, στο δίκαιο αίτημά μας δεν είχαμε φίλους και συμμάχους για να μας στηρίξουν. Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω το μέγεθος των κυβερνητικών ευθυνών και δεν γνωρίζω κατά πόσο υπήρχε η ειλικρινής πρόθεση κάποιοι να βοηθήσουν, όμως αυτό ήταν πλέον μία ανέφικτη κατάσταση καθώς πλέον κανένας δεν μας ήθελε για να συνενωθεί σε δήμο μαζί μας.

Φταίει μόνο η δημοτική αρχή; Κυρίως, αλλά βεβαίως όχι μόνο αυτή. Σίγουρα η ευθύνη είναι συλλογική και όλη η βατικιώτικη κοινωνία έχει την ευθύνη της. Το αν προέκυψε μία δημοτική αρχή που διαχειρίστηκε τα πράγματα όπως τα διαχειρίστηκε, και τα οδήγησε εκεί που τα οδήγησε, αυτό είναι δική μας επιλογή και έχουμε την ευθύνη για αυτό.

Ειδικά για τη δεύτερη τετραετία που οι προ θέσεις και οι προσανατολισμοί της δημοτικής αρχής ήταν εμφανείς. Και ήταν εμφανείς από τη στιγμή που ο Δήμαρχος παρέλαβε μία ναυτιλιακή εταιρεία, την εμφάνισε κερδοφόρα μοιράζοντας μερίσματα που του εξασφάλιζαν την εκλογή, για να φανεί στο τέλος η εταιρεία προβληματική και να διαλυθεί..

Όταν ήταν φανερό ότι δεν ήθελε ή δεν μπορούσε να προωθήσει έργα σημαντικά για την ανάπτυξη του τόπου, όπως ο βιολογικός καθαρισμός, η αξιοποίηση του σπηλαίου, η αξιοποίηση του γεωπάρκου. Βέβαια αυτή η εμπιστοσύνη στην πορεία κλονίστηκε και αυτό το εισέπραξε η δημοτική αρχή όταν καθυστερημένα και την τελευταία στιγμή θυμήθηκε την κοινωνία που τόσο καιρό την είχε στο περιθώριο.

Επώδυνο για τον τόπο, αλλά θέρισε τους καρπούς σε ό,τι είχε σπείρει. Όταν κάποιοι άνθρωποι τόσο καιρό προ σπαθούμε να κρατήσουμε σε εγρήγορση την τοπική κοινωνία, ενημερώνοντας την για σοβαρά ζητήμα τα του τόπου, ο Δήμαρχος απαξιωτικά μιλούσε για λίγους γραφικούς που μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού και που η κοινωνία πρέπει να τους απομονώσει και να τους βάλει στο περιθώριο.

Στο τέλος απομονώθηκε ο ίδιος. Αλλά απομονώθηκε και ο τόπος… Η αυριανή μέρα - ο νέος ενεργειακός δήμος της Λακωνίας Οπωσδήποτε ο τόπος μας, και το έχουμε πει πολλές φορές, άξιζε κάτι καλύτερο. Δυστυχώς όμως έχουμε τετελεσμένες καταστάσεις και δεν φαίνεται ότι κάτι μπορεί να αλλάξει. Επομένως θα πρέπει να δούμε την πραγματικότητα και την επόμενη μέρα.

Κατά τη διάρκεια των κινητοποιήσεων ακούσαμε θέσεις, όπως να μην συμμετέχει κανένας Βατικιώτης σε ψηφοδέλτιο του νέου Δήμου, να μην ψηφίσει κανένας Βατικιώτης. Οπωσδήποτε τέτοιες απόψεις ήταν ενδεχομένως χρήσιμες στο στάδιο που διατυπώθηκαν, αλλά η στάση μας στη νέα πραγματικότητα θα πρέπει να είναι διαφορετική.

Από το σχεδιασμό του ο Καλλικρατικός Δήμος Μονεμβασίας, φαίνεται να είναι ο ενεργειακός Δήμος της Λακωνίας. Είναι η γνωστή μας ΠΑΠ3 του νομοσχεδίου για τις ΑΠΕ με τα 876 MW των ανεμογεννητριών (και που τελικά δεν θα είναι μόνο 876). Δηλαδή όλος ο Πάρνωνας σε ένα ελεγχόμενο διοικητικό κέντρο. Ήδη ο τόπος μας αντιμετωπίζει το μεγάλο ζήτημα των πυλώνων μεταφοράς υψηλής τάσης.

Στις βουνοκορφές των Βελανιδίων, του Άγιου Νικόλα, του Λαχίου, και της Καστανιάς, δεσμεύονται 12.500 στρέμματα για την εταιρεία «ΑΙΟΛΙΚΑ ΠΑΡΚΑ ΛΑΚΩΝΙΑΣ ΒΡΥΣΑΚΙΑ ΑΕ». Δεκάδες συμπατριώτες μας κινδυνεύουν να χάσουν τις ιδιοκτησίες τους και τα στανοτόπια τους που βρίσκονται μέσα στις δεσμευμένες εκτάσεις. Το θέμα του εργοστασίου στα Ασπρούδια παραμένει ορθάνοιχτο.

Σίγουρα τα πράγματα μέσα στη διοίκηση του νέου δήμου θα είναι δύσκολα. Και πλέον ο τόπος μας θα πρέπει να μην επαναλάβει τα λάθη του παρελθόντος και θα πρέπει να φροντίσει να εκπροσωπηθεί στον νέο Δήμο επαρκώς και επάξια. Δεν θα έλεγα πως θα ήμουν υπέρ της λογικής των παραιτήσεων.

Ο τόπος πρέπει να πορευθεί μέχρι την παράδοση του με την υπάρχουσα διοίκηση. Οπωσδήποτε όμως η σημερινή διοίκηση οφείλει ένα δημόσιο συγγνώμη στην βατικιώτικη κοινωνία. Αυτοί κυβερνούσαν το βατικιώτικο σκάφος, αυτοί το έριξαν στη ξέρα. Και αν την ύστατη στιγμή μπορούν να προσφέρουν μία υπηρεσία στον τόπο είναι να αναθεωρήσουν τη θέση τους.

Έχουν ακόμη το χρόνο να το κάνουν και να λάβουν μία απόφαση που ομόφωνα να τάσσονται ενάντια στο εργοστάσιο, ενάντια στους πυλώνες, ενάντια στην καταστροφή του βατικιώτικου περιβάλλοντος, του βατικιώτικου τοπίου, από την «ΑΙΟΛΙΚΑ ΠΑΡΚΑ ΛΑΚΩΝΙΑΣ ΒΡΥΣΑΚΙΑ ΑΕ» σήμερα και από όσες ακολουθούν αύριο.

Μία απόφαση που θα την βρουν παρακαταθήκη οι άνθρωποι του τόπου που θα βρεθούν στον νέο δήμο και οι μαζικοί φορείς του τόπου, για να τον υπερασπιστούν.

( Δημοσίευση Εφημερίδας ''ΤΑ ΒΑΤΙΚΑ'' φύλλο 285 - Μάιος 2010 )