ΣΤΡΟΥΘΟΚΑΜΗΛΟΙ ΚΑΙ ΣΤΡΟΥΘΙΑ

Του Γιάννη Λιβανού - Κοσμογιάννη.

Διαβάζοντας στο φύλλο 270 Φεβρουαρίου 2009 την επιστολή τη σχετική με τις ανεμογεννήτριες του δημοτικού συμβούλου και γραμματέα της δημοτικής οργάνωσης ΠΑΣΟΚ, δήμου Βοιών, κ. Γεωργουδή Ευστρατίου, δεν κατάφερα να αντισταθώ στον πειρασμό και αποφάσισα να προβώ σε κάποιες επισημάνσεις. Εντύπωση, κατ’ αρχήν, προκαλεί η σιγουριά με την οποία εκφράζεται υπέρ της τοποθέτησης των ανεμογεννητριών, γεγονός που θεωρεί και «μονόδρομο»! Παρ’ όλα αυτά, παραδέχεται στη συνέχεια πως η τοποθέτησή τους στον τόπο μας θα δημιουργήσει σοβαρό πρόβλημα και για να γίνει καθησυχαστικός καταφεύγει στη θεωρία του λιγότερο κακού.

Μας λέει, λοιπόν, επί λέξει: «Δεν πρέπει ποτέ να δεχτούμε εγκατάσταση ανεμογεννητριών στην έκταση του δήμου μας που κατοικεί το μέγιστο τμήμα του πληθυσμού μας… ΜΠΟΡΟΥΝ ΟΜΩΣ ΝΑ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΘΟΥΝ (η υπογράμμιση είναι δική του) στο πίσω μέρος του βουνού, που υπάρχουν ερημικές, ακαλλιέργητες και ακατοίκητες εκτάσεις και με τον όποιον περιορισμό επιβάλλουν τυχόν πολιτισμικά, σπηλαιολογικά μνημεία». Δηλαδή, δικό μας είναι ό,τι βλέπουμε. Το πίσω απ’ το βουνό ας θυσιαστεί και ας καταποντιστεί! Ισχυρίζεται, δε, πως τα παραπάνω αποτελούν προσωπική του άποψη και πως η πολιτική του θέση είναι αυτή που εκφράσθηκε από τον ίδιο στη γενική συνέλευση της δημοτικής οργάνωσης του ΠΑΣΟΚ του Δήμου Βοιών. Θα είχε εδώ πολύ ενδιαφέρον να μας αναφέρει και την πολιτική του θέση, δηλαδή τη θέση του ΠΑΣΟΚ. Δύο θέσεις, λοιπόν, για κάθε χρήση. Θα έπρεπε, όμως, να γνωρίζει, αφού υποτίθεται πως είναι υπεύθυνο άτομο, πως ούτε εγώ, ούτε εκείνος ούτε κανένας άλλος έχει το δικαίωμα να διαχωρίζει τον τόπο μας σε «σκουπιδότοπο» και μη. Οι απόψεις και οι ενέργειες αυτές αποσκοπούν στη δημιουργία σύγχυσης και συγκάλυψης ευθυνών. Έτσι, λοιπόν, ο κ. Σύμβουλος εμφανίζεται να είναι «και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ», δηλαδή εν μέρει με το κοινό αίσθημα και, κατά κύριο λόγο, με τις εταιρείες που προωθούν τις ανεμογεννήτριες. Προσποιείται άγνοια του γεγονότος ότι τα αιολικά πάρκα δεν εγκαθίστανται σε κατοικημένες εκτάσεις και προτείνει το αυτονόητο, προκειμένου να φανεί έτσι καλός στους περισσότερους.

Βάζει, λοιπόν, «τα σκουπίδια κάτω από το χαλί», με το να προτείνει την εγκατάσταση στο πίσω μέρος, και γι’ αυτόν δεν υπάρχει, πλέον, πρόβλημα! Τυχαίνει, όμως, το πίσω μέρος του βουνού, που βλέπει στο Μυρτώο, από τον Καβομαλιά μέχρι την Ελίκα, να είναι αφθάστου κάλλους και από τα γραφικότερα τοπία της Λακωνίας και της Ελλάδας γενικότερα, καθώς περιλαμβάνει τον Φάρο του Καβομαλιά (διατηρητέο μνημείο), το γραφικό και παραδοσιακό χωριό των Βελανιδίων, τις Καστανιές, το Σπήλαιο του Αγίου Ανδρέα, άλλα προς εξερεύνηση, ανεξερεύνητα, όπως και τα ορεινά και γραφικά χωριά του Δήμου Μονεμβασίας. Όλα αυτά δεν τον ενδιαφέρει τον κ. Σύμβουλο εάν πνιγούν μέσα σε ένα βιομηχανικό κέντρο Γ΄ κατηγορίας, όπως θα καταντήσει η περιοχή με την εγκατάσταση αυτών των αιολικών πάρκων.

Επί της ουσίας του θέματος δεν θα επιμείνω πολύ, γιατί κατά καιρούς εκλεκτοί συμπολίτες μας έχουν αναπτύξει με σαφήνεια τα τεράστια προβλήματα που θα προκύψουν από πιθανή δημιουργία των αιολικών πάρκων, όπως αισθητική ρύπανση, μεγάλες επιπτώσεις στη χλωρίδα και την πανίδα, στα υπόγεια ύδατα, στην υγεία των κατοίκων, στον τουρισμό, στην οικονομία του τόπου κ.τ.λ. Τελευταία γίνεται πολύς λόγος, μέχρι βαθμού φλυαρίας, γύρω από αυτό το θέμα, που θα τη ζήλευαν και τα στρουθία, και μεγάλη προσπάθεια, είτε με διαφημίσεις είτε με έντυπα και διάφορες αφίσες, που απεικονίζουν τα αιολικά πάρκα ούτε λίγο ούτε πολύ σαν ειδυλλιακά τοπία, να μας πείσουν για την αναγκαιότητά τους. Ενώ δεν είναι έτσι.

Όπου τοποθετήθηκαν στην Ευρώπη αιολικά πάρκα, μάλλον δημιούργησαν παρά έλυσαν προβλήματα. Χαρακτηριστική είναι η μαρτυρία των 160 και πλέον Γερμανών καθηγητών στο μανιφέστο του Darmstadt: «Ιδιαιτέρως ζητάμε την απόσυρση όλων των άμεσων και έμμεσων μορφών επιχορηγήσεων σε αυτή τη μορφή τεχνολογίας». Αυτοί γνώριζαν ότι η τεχνολογία αυτή δεν συμφέρει, αλλά διατηρείται ένεκα των τεράστιων επιδοτήσεων εγκατάστασης και συντήρησης που δίνει τη δυνατότητα της χρηματικής διαφθοράς προς κάθε κατεύθυνση, βλ. μίζες.

…Λέει, επίσης, στην αρχή της επιστολής του, ότι το θέμα γι’ αυτόν δεν είναι το εάν τοποθετηθούν ανεμογεννήτριες στον τόπο μας, αλλά το ΠΟΥ. Αν δεν απατώμαι, η μεγάλη πλειοψηφία της κοινής γνώμης έχει ταχθεί κατά της προοπτικής αυτής για τον τόπο, όπως και προσφάτως όλοι οι σύλλογοι των εν Αθήναις Βατικιωτών. Επίσης, στις 2 Φεβρουαρίου του 2009 κα τα τέθηκε από 470 συμπολίτες μας προσφυγή στο Συμβούλιο της Επικρατείας κατά του Χωροταξικού Σχεδιασμού του ΥΠΕΧΩΔΕ για τις ΑΠΕ. Είναι, λοιπόν, τουλάχιστον απορίας άξιον το πώς εμφανίζεται τόσο σίγουρος ότι τα αιολικά πάρκα είναι βέβαιο ότι τελικά θα τοποθετηθούν και το μόνο που μας μένει να επιλέξουμε είναι το πού! Σε ποια κέντρα έχουν ληφθεί οι αποφάσεις που αφήνει να διαφανεί ότι γνωρίζει και πώς αυτές θα μπορέσουν να παρακάμψουν την κοινή γνώμη αλλά και τη δικαιοσύνη; ΄Η μήπως θέλει να προεξοφλήσει την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας;

Αν εκφράζει προσωπική γνώμη και μόνο, καλό θα είναι να μην είναι τόσο αφοριστικός και απόλυτος. Όπως αυτός θεωρεί μονόδρομο τα αιολικά πάρκα, έτσι μονόδρομος εθεωρούντο πριν κάποια χρόνια και τα λεγόμενα «βιοκαύσιμα», που προβάλλονταν ως πανάκεια στο θέμα της μόλυνσης της ατμόσφαιρας από το διοξείδιο του άνθρακα που εκπέμπεται από τα οχήματα.

Για να έρθει τον Μάιο του 2007 η έκθεση - καταπέλτης του UN-Energy, μιας κοινοπραξίας 20 φορέων των Ηνωμένων Εθνών και να κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου για τις βλαβερές συνέπειες που εγκυμονεί η καλλιέργειά τους, καθώς συνεπάγεται την αποψίλωση τεράστιων δασικών εκτάσεων π.χ. στην Ινδονησία, τη Μαλαισία και τη Βραζιλία (με κα τα στροφικά αποτελέσματα στη βιοποικιλότητα και το οξυγόνο στον πλανήτη), την κατανάλωση δυσανάλογα μεγάλων ποσοτήτων νερού και βλαβερών λιπασμάτων, την αύξηση της τιμής των τροφίμων, ενώ τελικά, δεν αποδεικνύεται ότι τα παραγόμενα αέρια είναι λιγότερο βλαβερά από το διοξείδιο του άνθρακα. Παρόμοια τα συμπεράσματα και του εσωτερικού εγγράφου του Κέντρου Ερευνών της Κομισιόν, που διέρρευσε στον Τύπο πριν περίπου ένα χρόνο. Με αποτέλεσμα τη δημόσια ομολογία του αρμόδιου για το Περιβάλλον επιτρόπου, Σταύρου Δήμα, στο BBC, στις 14 Ιανουαρίου του 2008: «Διαπιστώσαμε ότι τα περιβαλλοντικά προβλήματα που προκαλούνται από τα βιοκαύσιμα, καθώς και τα κοινωνικά προβλήματα, είναι μεγαλύτερα από ό,τι περιμέναμε. Πρέπει επομένως να προχωρήσουμε πολύ προσεκτικά…».

Προσεκτικά θα πρέπει να προχωρήσουμε και εμείς, χωρίς βιασύνη, για να μην βρεθούμε σε μερικά χρόνια να έχουμε παλουκώσει, στην κυριολεξία, την Ελλάδα με τις ελάχιστα αποδοτικές, αλλά απεναντίας, πολύ βλαπτικές ανεμογεννήτριες και έχοντας πληγώσει σε βαθμό μη αναστρέψιμο το περιβάλλον, δημιουργώντας έτσι μύρια όσα περιβαλλοντικά προβλήματα. Εδώ πρέπει να τονιστεί πως τα αιολικά πάρκα δεν μπορούν να συνεισφέρουν στην παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας παρά μόνον κατά ένα μικρό ποσοστό και σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να αντικαταστήσουν το σύνολο της παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος από συμβατικό σταθμό. Δεν είναι αυθύπαρκτα, δηλαδή, ο ρόλος τους είναι βοηθητικός. Όλες οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας δεν μπορούν να αντικαταστήσουν τις συμβατικές πηγές (θερμοηλεκτρική, υδροηλεκτρική, πυρηνική), ο ρόλος τους είναι πάντα συμπληρωματικός.

Το συμπέρασμα, λοιπόν, είναι το εξής: να μην βιαζόμαστε να υιοθετούμε αμφιλεγόμενες και αμφισβητούμενες λύσεις, που στην πράξη αποδεικνύνονται αναποτελεσματικές και επιβλαβείς και τελικά, σε πολλές περιπτώσεις, ο λόγος που δεν απορρίπτονται παντελώς είναι το ότι ήδη έχουν επενδυθεί πολλά οικονομικά συμφέροντα σε αυτές. Άλλωστε, ακόμα και για τις ανεμογεννήτριες υπάρχουν συμφερότερες λύσεις, όπως αυτή που προτείνει στο ίδιο φύλλο των Βατίκων (270) ο καθηγητής Ναυπηγικής στο ΜΙΤ (Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης), Παύλος Σκλαβούνος, δηλαδή της εγκατάστασής τους σε μεσοπόντιες θέσεις, επάνω σε πλατφόρμες όπως αυτές της άντλησης πετρελαίου.

Είναι αλήθεια πως στην εν λόγω επιστολή υπάρχει αρκετή σύγχυση. Μιλάει για προσωπική θέση, μετά για πολιτική θέση που δεν μας τη λέει, μήπως και μας συμφέρει περισσότερο, και στο τέλος πετάει τη «βόμβα» του δημοψηφίσματος, για να δώσει και μια δημοκρατική επίφαση, τη στιγμή που ήδη ο ίδιος έχει τοποθετήσει τις ανεμογεννήτριες στο πίσω μέρος, που είναι ο λιγότερος κόσμος! Δεν γνωρίζω εάν μέχρι τώρα το κόμμα του τού τράβηξε το αυτί. Μπορώ, όμως, να τον βεβαιώσω πως η θεωρία που αναπτύσσει για τους πολλούς και τους λίγους είναι πρωτοφανής και άκρως επικίνδυνη. Εγώ πάντως δεν έχω διαβάσει και δεν γνωρίζω αν υπάρχει κάποια πολιτική διακήρυξη που να προτείνει τέτοιου είδους λύση σε κάποιο πρόβλημα, δηλαδή προς χάριν των πολλών να θυσιάζονται οι λίγοι και εν προκειμένω τα χωριά που είναι από πίσω, όπως λέει. Αυτές οι θέσεις και πρακτικές αναβιώνουν το ρατσισμό και είναι απόρροια πολιτικής επιπολαιότητας, για να μην χρησιμοποιήσω βαρύτερες εκφράσεις, και δεν τιμούν αυτούς που τις εκφράζουν.

Ακούστε, κ. Σύμβουλε, και δεν απ ευθύνομαι μόνο σε σας. Ο τόπος μας έχει ανάγκη από συνετούς και υπεύθυνους άρχοντες που θα προστατεύουν το συμφέρον του με κάθε τίμημα. Ας μην ψάχνουμε να βρούμε ακατοίκητες εκτάσεις, γιατί τα Βάτικα είναι ενιαία και αδιαίρετα και στο σύνολό τους θα πρέπει να διασωθούν από την επερχόμενη λαίλαπα. Εκείνο που πρέπει να κάνουμε είναι να ευχηθούμε να μην ευρεθούν ακατοίκητα τα κρανία μας και ιδιαίτερα αυτών που με τις αποφάσεις τους καθορίζουν το μέλλον μας.

Και μην σπεύδετε να καταλογίσετε στρουθοκαμηλισμό σ’ αυτούς που λένε την αλήθεια και δεν συμφωνούν μαζί σας. Αυτό που εσείς προτείνετε, να τοποθετηθούν οι ανεμογεννήτριες πίσω από το βουνό για να μην τις βλέπουμε, αυτό, επαναλαμβάνω, είναι η αυθεντική και κλασική έκδοση του στρουθοκαμηλισμού.

( Δημοσίευση Εφημερίδας ''ΤΑ ΒΑΤΙΚΑ'' φύλλο 271 - Μάρτιος 2009 )