Από Μάη σε Μάη - Του Χαράλαμπου Σταθάκη

Μάης του '68. Τρέχαμε στα περιβόλια να προϋπαντήσουμε τον Μάη με βήμα ταχύ. Μπροστά τα κορίτσια , αδερφές, εξαδέλφες, φίλες , συμμαθήτριες, και πίσω εμείς, έτσι για συμπαράσταση περισσότερο για χάζι και όχι ότι μας ενδιέφεραν τα λουλούδια και τα γιορτινά στεφάνια.

Μάης του '68, στο μικρό Παρίσι, όπως έλεγε ο Βρόντος την Νεάπολη, η Πρωτομαγιά λόγω κυρίως Χούντας, ήταν η γιορτή των λουλουδιών , ούτε λόγος για εργατικές απεργίες και διεκδικήσεις. Αυτά ήταν κομμουνιστικά, άρα αντεθνικά και ως εκ τούτου απαγορευμένα.

Μάης του '68. Μάθημα Χημείας 6η ώρα , καταμεσήμερο και ο καθηγητής να προσπαθεί απεγνωσμένα , πλην ματαίως , να μας μάθει τις ιδιότητες της <<πουτανίτσας>> της αλκοόλης, όπως έλεγε ο Βαγγέλης ο Συμβώνης , που με τις προσμείξεις της κάνει ν' αλλάζουν δέκα χρώματα τα κάλια και τα νάτρια. Εμείς, με βλέμμα απλανές , στραμμένο προς το Τσιρίγο, να ταξιδεύουμε με τη σκέψη συγκεντρωμένη στις μπλε ποδιές των κοριτσιών που σχεδόν πάντα το πρώτο και το τελευταίο κουμπί έμεναν ξεκούμπωτα.

Την ίδια εποχή, στο μακρινό Παρίσι , οι φοιτητές διαδήλωναν βιαία ζητώντας ζητώντας <<φαντασία στην εξουσία>> κι εδώ λιώναμε στο ποδόσφαιρο από το σκόλασμα μέχρι το βράδυ. Κάτι είχε πάρει το μάτι μου για κείνες τις εξεγέρσεις των φοιτητών από τις εφημερίδες που μας έστελναν οι πατεράδες μας κι αγοράζαμε από τον Κυρ Φώτη που μας τις έδινε διπλωμένες , να μη φαίνεται, για καλό και για κακό, ποιες είναι.

Για κάποιους εκείνος ο Μάης έσπειρε στην ψυχή τους την ανησυχία την αμφιβολία την αμφισβήτηση, την αναζήτηση.

Η ζωή δεν είναι μόνο λουλούδια στεφάνια και αρώματα , ούτε κλαρωτές φούστες και οι άσπρες κορδέλες των κοριτσιών.

Μοιάζει πιο πολύ με το ποδόσφαιρο που παίζαμε στο γήπεδο της Ποταμιάς. Εκεί κάθε απόγευμα, έπεφταν κορμιά. Για να νικήσεις, έπρεπε να τρέξεις, να ιδρώσεις ακόμη και να ματώσεις, αν τύχαινε να είχες αντίπαλο τον Βαγγέλη τον Γιαλελή.

Στα μέσα Ιουνίου του '68 τελειώσαμε το Γυμνάσιο και ανοίξαμε τα φτερά μας κι άλλος για Χίο τράβηξε κι άλλος για Μυτιλήνη.

Με ένα όνειρο τρελό που για μερικούς βγήκε αληθινό και για άλλους απατηλό πήγαμε σε πανεπιστήμια, σε καράβια, σε εργοστάσια, σε επειχειρήσεις, γίναμε δάσκαλοι, γιατροί, δικηγόροι, μηχανικοί, καπεταναίοι και τόσοι άλλοι.

Από τότε πέρασαν 40 τόσοι Μάηδες. Ο Μάης του '78, μας βρήκε στα πρώτα επαγγελματικά μας βήματα. Ο Μάης του '88 τους περισσότερους μας βρήκε οικογενειάρχες και ο Μάης του '98 άλλους λίγο και άλλους πολύ καλά αποκατεστημένους.

Και να 'μαστε πάλι εδώ. Μάης του 2008. Άλλοι μάχιμοι και άλλοι απόμαχοι. Οι μισοί και βάλε να καθόμαστε στα καφενεία και τα ουζάδικα της παραλίας και να μιλάμε για την ακρίβεια, για το ασφαλιστικό για το δρόμο Κεραμωτής Νεάπολης που από το '68 που τον έφτιαξε η χούντα, όλο <<φτιάχνεται>> και τελειωμό δεν έχει.

Κάποιοι άλλοι οι λιγότεροι, να έχουν πάει στα Βιγκλάφια διαδηλώνοντας ενάντια στην εγκατάσταση ενός ρυπογόνου εργοστασίου στα Ασπρούδια.

Στο γήπεδο της ζωής έπεφταν και εξακολουθούν να πέφτουν κορμιά. Η ζωή είναι αγώνας, για να νικήσεις πρώτα πρέπει να τρέξεις, να ιδρώσεις ακόμη και να ματώσεις, αν στο παιχνίδι έχεις αντίπαλο έναν μεγάλο παίχτη όπως η <<Τέρνα>>. Ναι , να ματώσεις, αν νοιάζεσαι για τον τόπο σου, για τους ανθρώπους σου, αν νοιάζεσαι βρε αδελφέ, για τον ίδιο τον εαυτό σου , για το περιβάλλον που ζεις, για τον αέρα που αναπνέεις, για τη μόλυνση της θάλασσας και το καρκίνο που θα 'ρθει , "κακό χρόνο να 'χει'' , μαζί με το εργοστάσιο αργά ή γρήγορα και θα χτυπήσει την πόρτα τη δική μας ή κάποιου φίλου.

Ο αγώνας ενάντια στο ρυπογόνο εργοστάσιο είναι υπόθεση όλων μας και πιο πολύ δική μας.

Η έξωθεν βοήθεια το πιθανότερο να υπάρξει μόνο στα λόγια. Οι υποσχέσεις των πολιτικών μας ότι δεν θα γίνει, είναι καλές, μα δεν αρκούν. Εξάλλου πόσες από αυτές δεν της πήρε ο αέρας;

Ο αγώνας των φοιτητών του Μάη του '68 δεν πήγε χαμένος. Επηρέασε θετικά τα κοινωνικά κινήματα της εποχής και ράγισε, λίγο καθυστερημένα , τον <<θεραπευτικό γύψο>> που μας είχε επιβάλλει η χούντα.

Στο δικό μας μικρόκοσμο σήμερα , αυτός ο Μάης του 2008, ας μην πάει χαμένος. Ας δώσει το έναυσμα για τη διεκδίκηση μιας καλύτερης και πιο ποιοτικής διαβίωσης με βάση το σεβασμό στο περιβάλλον. Ό,τι δημιούργησε η φύση χιλιάδες χρόνια τώρα δεν πρέπει να το αφήσουμε να πάει στράφι.

Εμείς οι απόφοιτοι του '68, κι εσείς όλοι οι άλλοι, τι θα πούμε και τι θα απολογηθούμε, αν μας ρωτήσουν αύριο τα παιδιά και τα παιδιά των παιδιών μας: Σε τι κόσμο μας φέρατε; Σε τι κόσμο μας αφήσατε να ζήσουμε; Σίγουρα αν δεν κάνουμε κάτι, θα μας αφιερώσουν από το ραδιόφωνο του Φώτη, για να το ακούμε βασανιστικά και να το εμπεδώσουμε, πρωί , μεσημέρι και βράδυ το τραγούδι του Γκάτσου <<... εκεί που φύτρωνε φλισκούνι και άγρια μέντα κι έβγαζε η γης το πρώτο της κυκλάμινο , τώρα οι εργάτες παζαρεύουν τα τσιμέντα και τα πουλιά πέφτουν νεκρά στην υψικάμινο ...>>       



( Δημοσίευση Εφημερίδας ''ΤΑ ΒΑΤΙΚΑ'' φύλλο 261 - Μάιος 2008 )