Του Γιάννη Ψαρράκη  ( Βιογραφικό & αρθρογραφία )  

Μετά από μία καμπή του βράχου, προβάλλει μπροστά σου μία παλιά μικρή ξύλινη πόρτα δεμένη πρόχειρα με ένα μικρό σχοινάκι. Προσπαθείς να καταλάβεις τι νόημα μπορεί να έχει αυτή η μικρή πόρτα στο τέλος ....του τέλους. Καταλαβαίνεις ότι κάτι συμβολίζει, κάποιο μήνυμα προσπαθεί να σου μεταδώσει. Σε όλη τη διαδρομή έχεις την αίσθηση ότι πατάς πάνω σε πέτρες πανάρχαια ιερές. Ότι όλος ο τόπος δεν είναι άλλο παρά ένας υπαίθριος ναός. Και τότε καταλαβαίνεις το συμβολισμό της μικρής πόρτας. Είναι η πύλη που οδηγεί στα άδυτα των άδυτων. Το πρόχειρα δεμένο σχοινάκι είναι μία τελευταία προειδοποίηση σε κάθε παρείσακτο, κάθε βέβηλο, να μην εισέλθει στο χώρο. Η μικρή καθοδηγητική πινακίδα ενημερώνει για 300 ακόμη μέτρα διαδρομής.

Απέραντο γαλάζιο, άπλετο φως, και μπόλικα φυσικά χρώματα. Λίγα λεπτά ακόμη διαδρομή και μπροστά σου απλώνεται το τέλος ...του τέλους. Έκσταση! Τσιμπιέσαι για να καταλάβεις αν ό,τι βλέπεις είναι όνειρο ή πραγματικότητα. Από τη μία μεριά το ιερό του Ποσειδώνα, από την άλλη του Ασκληπιού, έγραψε ο Παυσανίας στις περιηγήσεις του όταν το 182 μ.Χ πέρασε από τα μέρη τούτα. Από τη μία μεριά το ιερό της Αγίας Ειρήνης, και από την άλλη του Αγιώργη σήμερα. Καταλαβαίνεις γιατί οι θρησκείες που γνώρισε τούτος ο τόπος, διάλεξαν αυτό το πανέμορφο άγριο τοπίο για να συναντήσουν τους θεούς τους. Άγριος τόπος που η ψυχή μερεύει.

Η εθελοντική προσφορά και το μεράκι του φυσιολάτρη δίνουν τη διακριτική τους πινελιά στην αγριότητα του τοπίου. Και πάνω στην κορυφή του ιερού όρους υψώνεται η ύβρις των ύβρεων. Χαλύβδινος ιστός υψώνεται στον ουρανό προαναγγέλλοντας τον ερχομό των ουράνιων δεσμοφυλάκων. Τούτο τον τόπο τον ιερό, που κάθε πέτρα του χάνεται στα βάθη της ιστορίας και των γεωλογικών αιώνων, τον τόπο που ύμνησαν ποιητές και λογοτέχνες, βάλθηκαν οι σχεδιαστές και επενδυτές της “αειφόρου ανάπτυξης” να τον μετατρέψουν σε χρήμα και ενέργεια. Και έτσι καθώς το σκέφτεσαι σου έρχεται να ανέβεις στην πιο ψηλή κουρκούλα και με όση δύναμη έχουν τα πνευμόνια σου να ξεφωνίσεις.
“ Ουουουουουουου ρέεεεεεεεεεεεε”.

Και να την πάρουν τη φωνή σου οι αέρηδες και να τη σκορπίσουν στους ορίζοντες. Να την πάρει ο Γρέγος και να τη φθάσει στα πέρατα της Εσπερίας, ο Σορόκος μέχρι να φτάσει στας Γιουρόπας, και η Όστρια στους Εθνοπατέρες. Μία επιπόλαιη περιφορά της ματιάς στο τοπίο μαρτυρά έναν ασήμαντο φρυγανότοπο. Μία πιο προσεχτική ματιά αποκαλύπτει τους βοτανικούς θησαυρούς. Με άρωμα που θυμίζει βανίλια.

Και εκεί που νομίζεις ότι ο τόπος τελείωσε και ότι δεν έχεις άλλο βήμα για πάρα πέρα, αρχέγονα καλέσματα σε καλούν σε πανάρχαιες μυστικές ατραπούς για να σου αποκαλύψουν καινούργιους κόσμους. Στο γύρισμα του βράχου ... η αποκάλυψη!!

Το τέλος.... του τέλους.

Εξαντλήθηκε και η τελευταία σπιθαμή εδάφους για να πατήσει το πέλμα. Όμως ένας απέραντα γαλάζιος ορίζοντας προκαλεί τη ματιά να καβαλικέψει το κύμα και ταξιδεύοντας να συναντήσει τόπους αλαργινούς..

Τ Ε Λ Ο Σ

( Δημοσίευση Εφημερίδας ''ΤΑ ΒΑΤΙΚΑ'' φύλλο 256 - Δεκέμβριος 2007 )