Του Γιάννη Ψαρράκη  ( Βιογραφικό & αρθρογραφία )  

Λίγα βήματα παρακάτω και η έκπληξη περιμένει. Τα μάτια γουρλώνουν, και η καρδιά ανεβάζει στροφές. Άντε τώρα να περάσεις από την τρύπα της βελόνας. Το μονοπάτι στριμώχνεται σε λίγα εκατοστά στο φρύδι του γκρεμού. Κάτω χάσκει ο γκρεμός και στο τέλος του η γαλάζια επιφάνεια της θάλασσας. Ένα λάθος βήμα και γκρεμίστηκες. Κοιτάς προς τα πάνω και σε κυριεύει το δέος από τα εκατοντάδες μέτρα του κάθετου βράχου που σε σκεπάζουν. Τούτες οι διαδρομές δεν είναι σίγουρα για υψοφοβικούς.

Καθώς η ανηφόρα συνεχίζεται οι δενδρώδεις Ευφορβίες είναι οι μεγαλύτεροι θάμνοι της μακίας που χαρακτηρίζει το τοπίο, στον ίσκιο των οποίων μπορείς να σταθείς για λίγες παραπάνω αναπνοές και λίγο νερό.Θάμνοι δηλητηριώδεις, μα και θεραπευτικοί που ήταν γνωστοί στους αρχαίους.

Η κλίση της πλαγιάς έχει μεγαλώσει πολύ και ελπίζεις αυτή να είναι η τελευταία πτύχωσή της. Ένας υπόκωφος θόρυβος ακούγεται, που όσο πηγαίνει και δυναμώνει σαν να πρόκειται για άγριο μουγκρητό θηρίου. Από την άκρη του βράχου προβάλλει ο σύγχρονος γίγαντας των θαλασσών και παρά την απόσταση που σε χωρίζει το μουγκρητό των μηχανών του σου δίνει την αίσθηση ότι βρίσκεσαι στο κατάστρωμά του. Τα μάτια και ο νους γέμισαν εικόνα και χρώματα. Και ανάκατα με το μουγκρητό των μηχανών θαρρείς πως αέρας φέρνει στα αυτιά σου τη φωνή του Γιαννιού του Χούρχουλα.

Τον βλέπεις κιόλας να περπατάει στην κουβέρτα του μεγάλου βαποριού και να ψελλίζει:
“Τις φουρτούνες του Καβομαλιά; Εγώ να σας πω, εγώ το ξέρω... Τις φουρτούνες του Καβομαλιά δεν τις κάνουν ανέμοι... εγώ να σας πω..”
“Όχι, να μην μας πεις!”, τον κόβει ξαφνικά ο Κώστας ο θερμαστής, “Διάολε! κοντεύεις να μας βγάλεις την ψυχή με τον Καβομαλιά σου! Για κάβο θα τον περάσεις τάχα και αυτόν, που τον κατάντησαν πουτάνα οι ψαρόβαρκες...”.
“Εγώ να σας πω, ναι.
Τις φουρτούνες του Καβομαλιά δεν τις κάνουν ανέμοι, τις κάνουν τα στοιχειά...".
(Ανδρέα Καρκαβίτσα “Λόγια της Πλώρης”)

Το μονοπάτι κατηφορίζοντας σε οδηγεί κοντά στο νερό, και οι γεωλογικοί σχηματισμοί εντυπωσιάζουν. Από τη σχεδόν κάθετη πλαγιά τεράστιες κατολισθήσεις, ποιος ξέρει από τι χρόνους, έχουν καταλήξει στη θάλασσα. Κροκάλες μικρότερες από μία μπάλα ποδοσφαίρου που αποτελούν την κατολίσθηση, χωρίς την παρουσία συνδετικού υλικού (χώματος) με ένα παράξενο τρόπο έχουν μεταξύ τους δεθεί αποτελώντας ένα στέρεο πέτρωμα. Και εκεί που το κύμα σκάβει διαβρώνοντας, αποκαλύπτει το παλαιότερο πέτρωμα που πάνω του στέκει η κατολίσθηση. Πανέμορφο, ατόφιο μάρμαρο που μπορεί να το ξεχωρίσει και ο πιο αδαής. Σίγουρα από τούτα τα μάρμαρα στην αρχαιότητα έχτισε ναούς και λαμπρά οικοδομήματα ο πολιτισμός των Βοιών.

Μία πανέμορφη φασκομηλιά στην άκρη του γκρεμού ποζάρει φιλάρεσκα, και προκαλεί για μία φωτογράφηση.
Ένα μπιπ στην τελευταία φωτογραφία προειδοποιεί για τις πεσμένες μπαταρίες της ψηφιακής. Το λάθος έχει γίνει. Μέσα σε τούτη την ομορφιά που σου παίρνει την ψυχή και το νου, οι εφεδρικές μπαταρίες καθώς και το κινητό έχουν μείνει στο αυτοκίνητο. Όμως η περισσότερη από τη μισή διαδρομή έχει ήδη διανυθεί. Η λογική επιβάλλει επιστροφή. Μόνος άνθρωπος μέσα σε αυτή την ερημιά! Αλλά τι νόημα θα είχε τούτη η πορεία, αν δεν φθάσεις στο τέλος του τέλους. Αν δεν δεις αν το τέλος ...είναι τέλος, ή απλά ένα τέλος που σηματοδοτεί μία νέα αρχή. Φιλοσοφικά τσιγκλίσματα που μαζί τους συνηγορεί το δύσκολο μονοπάτι που ξετυλίγεται μπροστά σου. Καταλαβαίνεις ότι αυτοί οι πρωτοπόροι που με το χνάρι τους το διαμόρφωσαν χιλιετίες τώρα, σίγουρα δεν αναζητούσαν ασήμαντα πράγματα. Και για να το διατηρήσουν από τα βάθη των αιώνων, σίγουρα κάτι υπόσχεται. Με όλο το ρίσκο η απόφαση είναι για συνέχεια.

( Δημοσίευση Εφημερίδας ''ΤΑ ΒΑΤΙΚΑ'' φύλλο 255 - Νοέμβριος 2007 )