Του Γιάννη Ψαρράκη  ( Βιογραφικό & αρθρογραφία )  

Το τοπίο έχει αποκτήσει επικίνδυνα άγρια ομορφιά, καθώς πόες και μικροί θάμνοι στολίζουν με διαφορετικά χρώματα τον φαινομενικά ασήμαντο θαμνότοπο. Μερικές σκορτσονέρες βάζουν τις δικές τους κίτρινες πινελιές. Καθώς η ματιά ανήσυχη, ατίθαση, αφιονισμένη, περιπλανιέται στο χώρο για να εντοπίσει και αιχμαλωτίσει το πλήθος των ερεθισμάτων που δέχεται, εκστασιασμένη καθηλώνεται σε τούτο το πρωτόγνωρο κάμωμα της Φύσης. Θαρρείς πώς η Φύση βαρέθηκε το ρόλο της του ξεναγού στις δημιουργίες της και βάλθηκε να σου δώσει μαθήματα του μεγαλείου της και της μικρότητάς σου. Μία μεγάλη μπάλα από πίσσα, ξέρετε από αυτές που τόσο γενναιόδωρα μας φιλοδωρούν τα διερχόμενα τάνκερς με τους πετρελαϊκούς εμετούς τους, ανάμπαιγμα του κύματος που πότε την κυλούσε από εδώ και πότε από εκεί, όπως η γάτα που περιπαίζει το ποντίκι μέχρι αυτό να παραδώσει και να το εγκαταλείψει. Έτσι και τούτη την κατραμένια μπάλα σαν το κύμα βαρέθηκε να την αναμπαίζει, της έδωσε μια και την απίθωσε μέσα στα κούφια σωθικά του πέτρινου κορμού. Και ανάμεσα της πίσσας και της πέτρας σπόρος ελπίδας βλάστησε, μήνυμα πως τη ζωή και τη Φύση δεν μπορούν να νικήσουν οι ηλίθιοι. Ένα διαμάντι και ένα σκουπίδι, σε μία απίστευτη σύνθεση ενός απερίγραπτης ομορφιάς πίνακα. Χάσκει το στόμιο του πετρωμένου κορμού σαν ανοιχτή αγκαλιά. Μία πελώρια αγκαλιά που άνοιξε η μάνα Φύση για να δεχθεί και στοργικά να αγκαλιάσει ακόμη και τούτο το σκουπίδι της ανθρώπινης ματαιοδοξίας και αφροσύνης και να το μετατρέψει σε συστατικό στοιχείο έργου τέχνης. Εικόνα που θα έπρεπε να δουν όλα τα σχολεία μα και μεγάλοι, καθώς από μόνη της και χωρίς λόγια παραδίδει μαθήματα πολλών βιβλίων. Ταλαίπωρε ανθρωπίσκε! Που νόμισες επειδή η Φύση σε προίκισε απλόχερα με λίγο νιονιό παραπάνω, ότι τούτος ο πλανήτης των ειδών έγινε πλανήτης του είδους σου. Που δεν κατάλαβες πως τούτη η γνώση η τεχνολογική που εσύ τη νόμισες σοφία, σου επαρκούσε μόνο για να καταλάβεις ότι μαθηματικά οδηγείσαι στο τέλος σου, αλλά δεν σου επαρκεί για να το αποτρέψεις. Και όπως αποσβολωμένος θαυμάζεις το μεγαλείο και τη μεγαλοψυχία της Φύσης, συλλαμβάνεις τα χείλη σου να ψελλίζουν εκείνους τους στίχους, από εκείνους του Ύμνους τους ξεχασμένους, τους Ορφικούς.

“Φύση, των πάντων μητέρα θεά, μητέρα πολυμήχανη, ουράνια, σεβάσμια, δαίμονα, δημιουργέ, βασίλισσα, πανδαμάτορα, αδάμαστη, κυβερνήτρια, ολόλαμπρη, αειτίμητη, παντοκράτειρα, πανυπέρτατη δαίμονα, άφθαρτη, πρωτογέννητη, πανάρχαια, δοξοφόρα, νυχτερινή πολύπειρη, φωτοφόρα, δυσγαλήνευτη, με πόδια αθόρυβα, χορεύτρια αγνή των θεών ηγεμόνισσα, τέλος ατελεύτητο συμμετοχή των πάντων αλλά ακοινώνητη και μόνη"

Καταλαβαίνω, παρασύρθηκα. Αλλά αφήστε με! Αφήστε με να σας πω για εκείνους τους καιρούς, για εκείνους τους καιρούς που οι θεοί εδώ περπάτησαν σαν άνθρωποι! Επιτρέψτε μου να σας πω για τότε, που σε τούτα δω τα μονοπάτια περπάτησαν άνθρωποι θεϊκοί, ασύγκριτοι! Για εκείνες τις εποχές που ο Λαχιώτης ποιητής μας λέει πως τα αγάλματα ήταν περισσότερα και από τους ανθρώπους! Αφήστε με να σας πω για τούτα τα πέτρινα θεϊκά κιούπια που ξεχάστηκαν στην τελευταία Διονυσιακή τελετή καθώς Σάτυροι και Μαινάδες κατηφόριζαν τούτη την ίδια την πλαγιά παίζοντας άρπες και αυλούς, στεφανωμένοι με τα λουλούδια της άνοιξης. Τούτης της άνοιξης λουλούδια. Και πρώτος πρώτος αρχηγός της θεϊκής ακολουθίας ο γέρο Σειλινός “ον Μαλέα όρος έθρεψε Ναϊάδος ακοίτους Σειλινός”. Αφήστε με να σας πω για εκείνες τις εποχές που οι ήρωες υπήρχαν πραγματικά και δεν ήταν απλά δημοφιλείς τιτλοφόροι. Για εκείνες τις εποχές που η δημιουργία δεν θεωρείτο έγκλημα, ούτε η πρωτοτυπία αίρεση. Για εκείνους τους καιρούς όπου ο ερχομός των εποχών γιορταζόταν σαν να ήταν γέννηση παιδιού! Και ίδια η θεά η Αφροδίτη πάνω σε τούτα τα ίδια τα κύματα του Καβομαλιά, παρέα με τους φτερωτούς θεούς σάλπιζαν τον ερχομό της άνοιξης. Μέσα από τούτες τις αρχέγονες διαδρομές προβάλλει φως, φως δημιουργικό, φως αναζωογονητικό! Φως όμως που ανήκει αποκλειστικά στο παρελθόν! Αφήστε με να σας πω για αυτά τώρα που προλαβαίνω, τώρα που μπορώ. Δεν ξέρω ίσως αύριο γίνω και εγώ πολιτισμένος.

( Δημοσίευση Εφημερίδας ''ΤΑ ΒΑΤΙΚΑ'' φύλλο 254 - Οκτώβριος 2007 )