Μόνο όταν το τελευταίο δέντρο έχει καεί.  Μόνο όταν το τελευταίο ψάρι έχει πιαστεί.  Μόνο όταν το τελευταίο ποτάμι έχει δηλητηριαστεί. Μόνο τότε θα συνειδητοποιήσουμε ότι τα λεφτά δεν τρώγονται.

Δεν κάνουμε καθαρισμούς στους δασικούς δρόμους. Δεν φροντίζουμε την αραίωση του δάσους που βρίσκεται πάνω από το Μεσοχώρι, το Φαρακλό, τον Άγιο Νικόλαο. Νοιαζόμαστε όμως για έργα βιτρίνας και ατομικής εξυπηρέτησης για να εξασφαλίζουν κάποιοι τα κουκιά! Μήπως είμαστε ανεύθυνοι και αμοραλιστές;

Δεν φυτεύουμε δένδρα στις εκτάσεις που προσφέρονται λες και είναι καλύτερα να αφήνουμε στις δυνάμεις της διάβρωσης τα εδάφη των Βατίκων. Μήπως είμαστε επιπόλαιοι;

Τα περιμένουμε όλα από το κράτος, την κεντρική διοίκηση. Κλείνουμε τα ρέματα γιατί δεν πρέπει να δυσαρεστήσουμε τον ψηφοφόρο μας. Μήπως είμαστε κοντόφθαλμοι;

Τα χωριά μας χρόνο με τον χρόνο ερημώνουν. Τα σχολεία κλείνουν... Ποιο είναι το αναπτυξιακό σχέδιο του Δήμου; Αναλωνόμαστε στις περιπτύξεις με την εξουσία, την μικρή και την μεγάλη. Μήπως είμαστε αδιάφοροι και άξιοι της τύχης μας;

Πουλάμε το λάδι μας 2 ½ € το κιλό. Όσο αξίζει ένας καφές στην παραλία. Μήπως δεν έχουμε το κουράγιο να υπερασπιστούμε τα συμφέροντα των παιδιών μας; Μήπως είμαστε ασεβείς στον κόπο μας, στον ιδρώτα μας και στο μέλλον των παιδιών μας...;

Έχουμε αφήσει την ιχθυοπανίδα των Βατίκων στο έλεος της υπεραλίευσης και της συμφοράς του ατομισμού. Μήπως είμαστε μοιραίοι;

Έξι χρόνια τώρα η τοπική κοινωνία δεν μπορεί να "σπρώξει" την μεγαλύτερη μελέτη, την μητέρα των μελετών, την χωροταξική μελέτη... Ρίξτε μια ματιά στον τόπο... Συνεργεία παντού, ατάκτως ερριμμένα. Στον κεντρικό δρόμο θα έπρεπε να έχουμε την καλύτερη εικόνα, που θα δελέαζε τον πιο απαιτητικό ξένο να παραμείνει στα Βάτικα. Κάνουμε το αντίθετο. Οι βιομηχανίες μπετόν διάσπαρτες στον βατικιώτικο κάμπο χαλάνε την αρμονία του τόπου. Παρατημένα αυτοκίνητα εδώ κι εκεί λες και τα Βάτικα είναι χωματερή. Μήπως είμαστε τσαπατσούληδες;

Δεν διαχειριζόμαστε με σοφία τα νερά του τόπου μας. Τα αφήνουμε να καταλήγουν στην θάλασσα τη στιγμή που ο υδροφόρος ορίζοντας υφαλμυρώνεται και αγοράζουμε μηχανήματα καθαρισμού. Μήπως είμαστε ανόητοι...

Υπάρχουν πολλοί άξιοι θαυμασμού Βατικιώτες για τις επιδόσεις τους στον στίβο της ζωής. Δεν τους αξιοποιούμε όμως. Μήπως είμαστε ιδιοτελείς;

Τις ρίζες μας προσπαθούν να τις κόψουν, την ιστορία μας την έχουν παλαιόθεν αναποδογυρίσει κι εμείς αποχαυνωμένοι παρακολουθούμε πολιτικούς, κάποιους έστω, βουτηγμένους στην εμπάθεια να ακκίζονται δήθεν για το μέλλον μας ενώ το μόνο που αντιλαμβάνονται είναι το σχήμα της κουτάλας... Πόσοι γνωρίζουμε, πόσοι διαβάζουμε την ιστορία μας; Πόσοι νιώθουμε υπεύθυνοι για τη μοίρα αυτού του τόπου; Μήπως είμαστε ωχαδερφιστές και ανάξιοι των πατεράδων μας;

Τα θέλουμε όλα. Και πλοία και παραθεριστές. Θέλουμε στο σαλόνι μας να έχουμε και συνεργείο αυτοκινήτων. Μήπως είμαστε αφελείς να πιστεύουμε πως οι παραθεριστές θα συνεχίσουν να έρχονται;

Τα προβλήματα του τόπου είναι πολλά. Και απαιτούν σκληρή προσπάθεια και συστράτευση. Αλλά αυτοί που εργάζονται συστηματικά για τον Δήμο είναι λίγοι! Μήπως είμαστε πονηροί ή νομίζουμε πως κάποιοι άλλοι έχουν υποχρέωση να λύσουν τα προβλήματα των παιδιών μας;

Η ΚΡΙΣΗ ΤΩΝ ΠΥΡΚΑΓΙΩΝ ΜΑΣ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ

Οι υπηρεσίες, Πυροσβεστική, Αστυνομία και άλλες, πραγματοποιούσαν κάθε βράδυ περιπολίες σε όλα τα βουνά. Αλλά και οι Πολίτες. Στον Άγιο Νικόλαο, στο Φαρακλό, σε όλα τα ορεινά χωριά. Οι αγρότες του Κάμπου, των Αγίων Αποστόλων, του Αγίου Γεωργίου που διαθέτουν μεγάλα ψεκαστικά βρέθηκαν σε ετοιμότητα από την πρώτη στιγμή... Ο εθελοντισμός ήταν ο τρόπος να υπάρχουν οι μικρές και οι μεγάλες κοινωνίες από τα χρόνια που ζούσαμε σε σπηλιές... Τώρα πρέπει να το κάνουμε συνειδητά και πιο οργανωμένα...

Οι προσφορές φτωχών και πλουσίων, το ενδιαφέρον της Πολιτείας, της Ευρώπης, η συγκινητική παρέμβαση των ομογενών δίνουν ελπίδα σύντομης επούλωσης των πληγών φύσης και ανθρώπων. Όταν γίνεται μια καταστροφή οι Έλληνες (ανέκαθεν) γίνονται μια γροθιά. Η προδοτική συμπεριφορά όσων έβαλαν φωτιά κινούμενοι από συμφέροντα ένωσε τους συμπατριώτες, Πολίτες και Πολιτικούς. Και έτσι πρέπει να είμαστε πάντα. Γιατί τα προβλήματα της σύγχρονης εποχής είναι και πολλά και μεγάλα. Και δεν λύνονται με άναρθρες κραυγές στις τηλεοράσεις. που καταπονούν τ΄αυτιά μας και μας γεμίζουν πίκρα για την ποιότητα του πολιτικού μας πολιτισμού.

Οι πυροσβέστες, εθελοντές και επαγγελματίες έδωσαν ακόμη και την ζωή τους στο καθήκον.

Εμείς οφείλουμε να αλλάξουμε. Γιατί έτσι δεν προχωρά ο τόπος, η ζωή. Οι κρίσεις έχουν και τα καλά τους. Καταλαβαίνουμε τις αδυναμίες μας.

Άλλωστε "Γηράσκουμε αεί διδασκόμενοι".

(Δημοσίευση Εφημερίδας ''ΤΑ ΒΑΤΙΚΑ'' φύλλο 252 - Αύγουστος 2007)