Του Γιάννη Ψαρράκη  (Βιογραφικό & αρθρογραφία)  

Τα μάτια και ο νους ανοίγουν σε μία ασυναίσθητη προσπάθεια για να μπορέσει να χωρέσει όλη αυτή η ομορφιά.
Τούτος ο πέτρινος θρόνος που στέκει μπροστά σου, αντίκρυ του Καβομαλιά, σίγουρα θα πρέπει να έμεινε από τρανούς θεούς που ξεχάστηκαν μα που σε άλλες εποχές όριζαν τις τύχες των ανθρώπων. Το δίχως άλλο εδώ θα θρονιαζόταν ο Ποσειδώνας τις ώρες που εγκατέλειπε το υγρό του βασίλειο, ορίζοντας τις τύχες των θαλασσινών. Για μία στιγμή έχεις την αίσθηση ότι τον βλέπεις θρονιασμένο μπροστά σου, και απέναντι στο φουρτουνιασμένο κάβο φωνές και αντάρες ακούγονται από τα θαλασσοβρεγμένα πληρώματα του Μενελάου που νικητές γυρίζουν από την Τροία, μα πάνω τους ξεσπά η οργή του παντοδύναμου του Δία.

Έχεις την αίσθηση ότι ο τυφλός ο ποιητής έχει σκύψει κοντά στο αυτί σου, και με φωνή που μπερδεύεται με το κύμα σου σιγοψιθυρίζει:
“ Αλλά αφού κατόπι ανοίχτηκε στο πέλαγο που έχει το χρώμα του κρασιού, και βρέθηκε, πλέοντας με βαθουλά καράβια, στο απόκρημνο όρος του Μαλέα, ο Δίας τότε που βροντοφωνεί, αποφασίζει το ταξίδι του πικρό, έριξε πάνω του ανέμους που σφυρίζουν, σήκωσε φουσκωμένα κύματα, πελώρια σαν βουνά", Οδύσσεια γ 286-290. Μα δεν χαροπαλεύουν μόνοι τους οι δύστυχοι! Ξοπίσω τους και τα πληρώματα του Αγαμέμνονα αντιπαλεύουν την οργή του Ποσειδώνα, σε χρόνους που οι θνητοί τολμούσαν να εναντιωθούν στις βουλές των θεών.
“ Αλλά όταν κόντευε να παρακάμψει το ψηλό βουνό, τον κάβο του Μαλέα ξέσπασε θύελλα, τον σήκωσε και τον παρέσυρε ξανά προς το ψαρίσιο πέλαγος." Οδύσσεια δ 514-516.
Μα και ο Οδυσσέας ο πολύπαθος δεν έχει καλύτερη μοίρα. “ Εκεί λοιπόν είδαν τον Οδυσσέα τα μάτια μου, εκεί τον φιλοξένησα. Όταν του ανέμου η δίνη τον έριξε στην Κρήτη, καθώς γυρεύοντας το δρόμο για την Τροία, στον κάβο του Μαλέα στρίβοντας,.... ". Οδύσσεια τ 190-193.

Ένα μικρό κόκκινο φυτό γαντζωμένο στον κάθετο συμπαγή άνυδρο βράχο, είναι το ερέθισμα που σταματάει το ταξίδι στις Ομηρικές εποχές, και σε επαναφέρει στο χρόνο. Άλλο ένα θαύμα ζωής, ένα ακόμη μικρό φυτό που συναγωνίζεται τη μικρή καμπανούλα, και προσπαθεί να σου δείξει ότι τα θαύματα είναι μπροστά στα μάτια σου, αρκεί μία τόση δα στιγμή να τα προσέξεις. Παρασυρθήκαμε στους ρυθμούς και τις ταχύτητες τις σύγχρονης ζωής, προσπερνώντας αδιάφορα τόσο μικρά μα και τόσο σημαντικά πράγματα. Μαγεμένη η ματιά αφήνεται στο χώρο, καθώς τα φιλοτεχνήματα της Φύσης τη μαγνητίζουν. Προσπαθείς να καταλάβεις ποία δίνη στροβίλισε και μάζεψε τόσα βότσαλα και όστρακα, και πρωτομάστορας η Φύση τα έδεσε με αυτόν τον ιζηματογενή πηλό που πέτρωσε και σχημάτισε αυτή την πανέμορφη οστρακοβοτσαλοσύνθεση. Στέκεις αποσβολωμένος! Αλήθεια πού να χωρέσει στα μάτια σου και στο νου σου τόση ομορφιά! Τα φιλοτεχνήματα της Φύσης συναγωνίζονται σε ομορφιά και πρωτοτυπία.
Ένας απολιθωμένος κορμός δένδρου που πάνω του βρήκε φιλόξενη αγκαλιά ένα παράλιο φυτό, συνθέτουν το πιο πρωτότυπο φυσικό ανθοδοχείο.


(Δημοσίευση Εφημερίδας ''ΤΑ ΒΑΤΙΚΑ'' φύλλο 251 - Ιούλιος 2007)